OLIFANTEN!!!

Na een lange dag fietsen zijn we in Mysore aangekomen. Een provinciestadje met slechts 1 miljoen inwoners. Het is hier inderdaad lekker rustig en op een hoogte van 700 m is het ook niet al te warm. De weg hier naar toe was mooi en ... spannend.

Mysore
Mysore bevalt ons prima. Wel hebben we vandaag van hotel gewisseld. Onze kamer was erg warm en de fietsen moesten buiten op straat blijven staan. We hebben vanmorgen ontbeten in een leuk en luxe hotel. Hier hebben we voor de laatste twee dagen een kamer genomen. Het is hier lekker druk en gezellig. Mooi restaurant/terras, iedere avond live muziek, als ontbijt yoghurt met vers fruit en muesli en ook nog een zwembad op het dak.

Treinkaartje
Vanmorgen eerst een treinkaartje proberen te regelen. Gisteren hebben we al wat navraag gedaan en wat blijkt: er is een apart loket voor vrouwen en wat navraag leert dat er waarschijnlijk weinig vrouwen een kaartje zullen komen kopen. Het loket gaat om 8 uur open. Ik ben er om 7 uur. Het is al redelijk druk maar gelukkig nog niet zo heel veel vrouwen. Tegen acht uur worden we allemaal gedrild door een knotsgekke Indiër. Hij schreeuwt naar iedereen en heeft een stok waarmee hij ook echt mensen slaat. In de rij voor mij staan een aantal personen die zeker weten later waren dan ik. Ik probeer dat samen met het meisje voor me te regelen. In een paar gevallen lukt dat. Na 3 kwartier wachten en veel geschreeuw en geduw heb ik de felbegeerde treinkaartjes. Donderdagnacht zitten we in de trein naar Chennai, we hebben zelfs een sleeper. We mogen 11 uur in de trein zitten. Na weer naar allerlei loketten te zijn gestuurd mogen uiteindelijk ook de fietsen mee.

Fietsen door het nationaal park
Gisteren zijn we, zoals gebruikelijk, om 6 uur vertrokken vanuit Ooty. Na 2 km klimmen gaat het wat op en af. We kiezen ervoor om de oude weg naar Mysore te nemen. Die is 25 km korter maar we weten niet wat ons te wachten staat. Het blijkt een extreem steile afdaling waarbij we een paar keer stoppen om onze velgen en banden af te laten koelen van het constante remmen. De omgeving is schitterend. We fietsen eerst door bizon valley. We bekijken de vallei ook nog vanuit een uitzichtpunt maar helaas is er geen bizon te zien. Een stuk verder zien we een aantal apen. Ze zitten midden op de weg. Dat is bijna gewoonte geworden. We fietsen door zonder foto's te maken. Dan zien we een aantal herten. In eerste instantie denk ik: ach die zie je in de Lijntse bossen ook, niet echt speciaal. Dana blijken ze met veel te zijn en er zijn een paar mannetjes met mooie geweien bij. Ze steken met z'n allen de weg over. Helaas is Vincent dan al de volgende bocht om.

Olifanten!!!!
Dan fietsen we tigervalley binnen. Overal staan borden dat je hier niet mag stoppen, geen foto's maken en de wilde dieren niet mag storen. Natuurlijk stoppen wij wel voor foto's en we maken ons niet echt druk om de wilde dieren die hier zitten. Er zouden tijgers, olifanten, beren, wilde honden, herten, pauwen, apen en nog wat beesten zitten. Ach die dieren zitten altijd diep verscholen en komen echt niet bij zo'n doorgaande weg. Ik ben even wat achter omdat ik een foto heb gemaakt en opeens .... Olifanten!! Ik bekijk ze bijna ademloos en weet niet hoe snel ik moet stoppen en mijn camera pakken. Eerst even snel een paar foto's en dan de tijd nemen om de telelens te pakken. Het zijn in totaal 3 volwassen olifanten en 1 kleintje, Een van de volwassenen heeft best grote slachttanden. Daar sta ik dan in de middle of nowhere met 4 olifanten op een meter of 30 afstand.  We zijn blij als er een auto langs komt die stopt. Dat voelt toch wat beter. Vincent maakt mooie filmpjes van de olifanten. Ze blijven rustig wat takken van de bomen rukken en eten die op. We zijn al zeker een kwartier op deze plek en we worden wat nonchalant. Vincent en ik lopen, allebei in een rood shirt, wat dichter naar de olifanten toe. Opeens begint er één te trompetteren en zetten ze een looppas in, naar ons toe. We zijn dan denk ik op zo'n 20 m afstand. Mijn hartslag stijgt met minstens 100 slagen en we rennen naar onze fietsen. Ook de andere mannen uit de auto rennen weg. Gelukkig zijn de olifanten niet echt boos en stoppen ze als we op de weg zijn. Gelukkig, gevaar geweken, maar wij weten niet hoe snel we onze fietsen moeten pakken en zo snel mogelijk weg wezen. De bibbers zitten nog een tijdje in mijn benen. Opeens hoef ik ook niet meer zo nodig een tijger tegen te komen. We hebben wel weer genoeg mee gemaakt voor vandaag.

Groetjes, Jeannette en Vincent

3 reacties | Reageer

Bbrrr ... 19 graden is best fris

Bbrrr, lange mouwen en sokken

We zitten in de bergen en daar is het wat koeler dan aan de kust. Overdag net onder de 30 graden en 's nachts rond de 19. Voldoende voor sokken, truien en slapen onder de dekens.

Munnar
Vanuit Kochi fietsen we het bergachtig gebied in, zonder dat we weten wat ons te wachten staat. Na onze langste fietsdag tot nu toe komen we na 115 km en 900 hoogtemeters aan in Adimaly. Een klein stadje zomaar ergens halfweg tussen Kochi en Munnar. Ze hebben er van alles en gelukkig ook hotels. De volgende dag resten ons nog maar 30 km maar wel nog 800 hoogtemeters voordat we aankomen in Munnar. We zoeken een leuk guesthouse. Dankzij Rachel en Micah, ook fietsers, vinden we een hele mooie homestay met een tuin aan de rivier. Helaas kunnen we maar 1 nacht blijven, daarna is hij volgeboekt. We brengen de rest van de dag door met vooral veel kletsen met Rachel en Micah. Ze wonen in de US maar zij komt oorspronkelijk uit Australie. Ze wonen niet al te ver bij Teun en Anja vandaan dus wie weet kunnen we ze nog eens bezoeken. We raken maar niet uitgepraat over onze belevenissen op de fiets in India maar ook al de andere fietsreizen. Het is super gezellig. Jammer dat dit het einde is van hun reis. Ze moeten zsm terug naar Chennai om op tijd te zijn voor de vlucht naar huis.
Wij blijven nog 2 dagen langer en doen onder andere een tourtje naar het hoogste punt in de omgeving, 2150 m. Onderweg passeren we weer allerlei mooie theeplantages en Kumar, onze tuktuk chauffeur voor die dag, verteld van alles over de plantages, de omgeving en de dieren die er leven. Er komen hier nog heel veel wilde olifanten voor en ook tijgers worden regelmatig gezien. Misschien gaan we die nog zien onderweg richting Ooty. Ondertussen krijgen we maar geen genoeg van het uitzicht over de theeplantages. Ik geloof niet dat ik ooit zo'n mooi landschap heb gezien.
Ondertussen genieten we van het koele weer hier. In Nederland lijkt 19 graden heel wat maar hier zitten we met deze temperatuur met zo ongeveer al onze kleren aan. De mensen lopen hier ook rond met mutsen, dassen oorwarmers. Heerlijk om een keer te slapen zonder airco en lekker onder de dekens.

Verkiezingen
Omdat het nog maar een paar dagen is voor de provinciale verkiezingen is de strijd om de stemmen in alle hevigheid losgebarsten. Veel geluidswagens met muziek en vooral veel geschreeuw waar wij natuurlijk helemaal niets van begrijpen. Op de dag van de verkiezingen mag niemand over een provinciale grens reizen. Dat wisten we niet, gelukkig hebben wij dat een dag eerder gedaan. Rondom de stemlokalen is op de verkiezingsdag een soort zone waar niemand mag komen, ik geloof in een straal van 200 m. Nu, een paar dagen na de verkiezingen, is nog steeds niet duidelijk welke partij er heeft gewonnen. Natuurlijk zijn er een paar die de winst claimen. Gelukkig is de rust weer terug gekeerd.

Olifanten en theeplantages
We vertrekken weer vroeg vanuit Munnar omdat er 115 km voor ons ligt. We gaan 1000 m afdalen maar geen idee over wat voor soort weg. Bij vertrek, om 6.00 uur, is het ijskoud (tenminste dat vinden wij, het is rond de 12 graden). Er hangt een mooie mist over de theeplantages en de uitzichten zijn dan ook schitterend. We stoppen veel voor foto's en filmpjes. Op een gegeven moment komen we bij de ingang van een wildlife park en ook hier worden we weer gewaarschuwd voor de olifanten. We zien borden onderweg dat we moeten opletten. We zien wel een bizon en ook een heleboel apen. Een olifant zou leuk zijn geweest, als ie tenminste niet te dicht bij komt, dan is zo'n fiets toch maar klein en nietig. De beste tijd om ze te zien in 's middags tussen 3 en 6. We hebben dan ook helaas geen olifant kunnen spotten.

De trein naar Ooty
We zijn onderweg naar Ooty, een ander bergdorp. Na 2 dagen fietsen komen we aan in Mettapulayem. Daar willen we een treinkaartje kopen voor de miniatuurtrein naar Ooty. Helaas zijn alle plaatsen al uitverkocht en staan we op een wachtlijst. De volgende dag zijn we om 5 uur op het station en staan we als eerste in de rij. Uiteindelijk komt alles goed en zitten we in de trein en ook de fietsen zijn mee. We zijn blij als we vertrekken maar die blijheid duurt precies 5 km. Dan gaat de locomotief kapot en na bijna een uur wordt duidelijk dat de trein vandaag niet meer naar Ooty gaat. Echt jammer. Het traject schijnt echt mooi te zijn en staat op de Unescolijst als werelderfgoed. We regelen samen met een Amerikaans meisje een taxi. Als we willen vertrekken blijkt er ook nog een Indiase man in te stappen. We regelen meteen wie wat moet betalen maar ... meneer betaald niet want hij is het hulpje van de chauffeur. No way! We zetten hem er bij de eerste de beste bushalte uit. De chauffeur blijkt hem helemaal niet te kennen. Hij wilde gewoon een gratis lift. Nou dan is ie bij ons aan het verkeerde adres. Achteraf was het best grappig. Je moet erbij zijn geweest om zijn gezicht te zien toen we hem vertelden: je kunt hier uitstappen, hier is je bus.

Ooty
Uiteindelijk komen we aan in Ooty en we vinden een leuk guesthouse met een leuk tuintje, uitzicht over het meer en een algemene ruimte waar ze o.a. ontbijt serveren. Ooty blijkt een klein stadje te zijn op 2250 m hoogte. Het is daardoor weer lekker koel, zo'n 28 graden overdag en 19 graden 's nachts. Er zijn een paar mooie parken en ook leuke tentjes om lekker te zitten, een boek te lezen en wat te drinken.

Trekking
Eergisteren maakten we een trekking door de omgeving, met wat bergen en theeplantages. Helaas viel het einde letterlijk in het water. Een grote regenbui inclusief onweer overvalt ons. Er is heel dichtbij een blikseminslag. Vincent hoort iemand heel erg hard schreeuwen. Later blijkt dat er iemand door de bliksem is geraakt. De man wordt door een aantal mannen naar beneden gedragen. Hij leefde nog wel, hopelijk brengt hij het er goed van af.

Voor vandaag hebben we een brommer gehuurd om de omgeving te verkennen. Morgen vertrekken we hier weer. We fietsen dan in 1 dag en 100 km naar Mysore. Ook dan komen we weer door een wildlife park. Misschien hebben we hier meer geluk met de olifanten.

Mysore en weer terug naar huis
Het plan is om drie dagen in Mysore te blijven en van donderdag op vrijdag de nachttrein naar Chennai te nemen. Van daaruit gaat vrijdagnacht onze vlucht terug naar huis. De rit van Mysore naar Chennai kan nog problemen opleveren. Het is vakantie en hoogseizoen hier en alles is volgeboekt. We hebben vandaag geprobeerd een treinkaartje te kopen. We staan als nummer 76 en 77 op de wachtlijst dus weinig hoop op een plekje. We zullen in Mysore wel verder zien hoe we dat regelen. We weten hoe het is (en wat het kost) om te laat te komen voor een vlucht, dat gaat ons dit keer echt niet overkomen.

Als laatste willen we jullie bedanken voor de extra fotoruimte die een aantal van jullie ons heeft gegeven. Heel erg bedankt daarvoor. We hebben nu in ieder geval meer dan genoeg ruimte om alle leuke foto's te plaatsen.

Groetjes, Jeannette en Vincent

4 reacties | Reageer

Wat eet men zoal in Zuid India

Koken dat kunnen ze hier wel. Werkelijk alles wat je besteld is lekker. Het valt eigenlijk nooit tegen terwijl we heel vaak niet precies weten wat we bestellen.

Het eten hier in India is toch wel een belevenis. Nu we in het iets rijkere westelijke deel zijn aangekomen is de hygiëne iets beter en durven we soms wel eens vis of kip te bestellen. Tot nu toe hebben we eigenlijk steeds vegetarisch gegeten. Dat doe je vanzelf als je ziet hoe men hier met het vlees omgaat. De geiten en kippen worden langs de weg geslacht, in de snikhete zon en in het stof wat hier overal rond dwarrelt. Na het slachten wordt alles nog even lekker in de zon gehangen zodat ook de insecten zich nog een keer tegoed kunnen doen. Daarna zouden wij het dan eventueel kunnen eten, dat zien wij dus niet zo zitten.

Op zich is het helemaal geen probleem. De meeste restaurants serveren uitsluitend vegetarische gerechten en die zijn zonder uitzondering lekker. Men eet hier vooral rijst maar ook noodles zijn altijd te bestellen. Daarbij eet je dan een curry gemaakt van groenten en kruiden. In het begin kenden we de gerechten nog niet en bestelden we blind iets van de kaart. Iedere keer weer een verrassing wat we krijgen. Nu we hier een paar weken zijn beginnen we de gerechten te herkennen en kunnen we wat gerichter bestellen.

Men eet hier over het algemeen in grote kale lokalen met tl verlichting. Je krijgt een deel van een bananenblad voor je, dat spoel je af met een beetje water. Hierop doe je wat rijst en wat curry en dat eet je dan met je handen want bestek krijg je er niet bij. Gelukkig zijn we hierop voorbereid en hebben we onze eigen spork (vork, lepel en mes in één) meegenomen. Soms maken ze voor toeristen een uitzondering. Het ziet er raar uit; een zakenman met stropdas en aktetas (maar wel op slippers) die met zijn handen zit te eten. Ik kan er nog niet echt aan wennen. Eten lijkt hier vooral een noodzakelijk kwaad. De gerechten worden heel snel opgediend (vaak binnen een paar minuten) en de rekening komt er zo ongeveer meteen achter aan. Water is altijd gratis en staat al op tafel klaar. Het is het normale kraanwater van hier dus bestellen wij altijd een fles mineraalwater. Voor een vegetarische maaltijd voor 2 personen met soep vooraf betalen we ongeveer 250 roepie, dat is omgerekend 4 euro.

Ontbijten kan hier pas vanaf ongeveer 8 uur. Omdat we i.v.m. de hitte graag om 6 uur ’s morgens willen vertrekken zorgen we tijdens de fietsdagen voor ons eigen ontbijt. We kopen brood of broodjes, die zijn altijd wel te krijgen. Een banaantje erop en water erbij en je hebt een prima ontbijt. In de toeristische plaatsen kun je als lunch vaak wel een sandwich bestellen, daar maken we dan ook altijd dankbaar gebruik van. Een Indiase lunch bestaat, net als het diner, vaak uit rijst met curry of soms een broodsoort (chapati, naan) met een curry.

Als ontbijt eet men vaak een soort grote pannenkoek, dosa, gevuld met aardappel en/of groente. Echt spicy zijn de gerechten hier niet, dat valt ons erg mee, of misschien zelfs wel tegen. We voegen zelf vaak nog de hete chilisaus toe die altijd op tafel staat.

We drinken vooral veel water, tijdens het fietsen zo’n 4 – 5 liter per persoon per dag. Overal is vers fruitsap te krijgen en soms (gelukkig voor Jeannette) ook cola light. Bier is een verhaal apart. In principe heeft hier bijna niemand een vergunning om bier te verkopen. Op veel plekken gebeurd dat toch, men moet dan vooral goede vriendjes zijn met de lokale politieagenten. Het bier wordt dan b.v. geschonken in een koffie mok. De fles staat onder de tafel en op de rekening staat vermeld ‘special tea’. Hier in Kochi schenken ze het bier eerst in een theepot. Het moet niet gekker worden.

Vandaag hebben we een tourtje gedaan door de backwaters. Samen met een stuk of 10 andere toeristen zijn we rondgevaren, zonder motor, door de bredere en smalle kanalen van de backwaters. Inclusief een echte Indiase lunch. 

Het vervolg van onze fietsreis
Na het strand van Kovalem beach komen we een dag later weer bij een strand, dit keer in Varkala. Het dorp zelf ligt op een klif wat een mooi uitzicht over zee en het lager gelegen strand oplevert. Ook dit is weer een toeristische plek maar daardoor wel weer relaxed. Na 35 km fietsen komen we aan in Kollam. Daar nemen we de veerboot naar Allepey, via de backwaters. De backwaters zijn een soort lagunes die zijn ontstaan door stromingen. De lagunes heeft men met elkaar verbonden en middels een natuurlijke dijk zijn ze gescheiden van de zee. Hierdoor zijn grotere en kleinere kanalen ontstaan. Via de wat grotere kanalen leggen we de 80 km lange tocht naar Allepey af. Daarvoor mogen we 8 uur op de ferry zitten. Onderweg is het genieten van vissers, bootjes, kleine dorpjes en alles wat daar mee te maken heeft. Op de verjaardag van Vincent hebben we een heerlijk luie dag in Allepey, compleet met ballonnen, kadootjes en een heuse verjaardagstaart. Nu zijn we in Kochi. Een heerlijk rustig stadje aan de rand van de backwaters. Hier vist men met Chinese netten. Je kunt de vis direct achter de netten kopen en meenemen naar een restaurant om het daar te laten bereiden. De ober van het restaurant loopt met ons mee om mooie vis uit te zoeken. Heerlijke vis en garnalen gegeten.

Vanaf Kochi verlaten we de eigenlijke route die verder richting het noorden loopt. We gaan vanaf hier naar het oosten, de bergen in, richting de mooie uitzichten, watervallen en theeplantages. Maar ook richting het onbekende. Het is niet helemaal duidelijk hoe de weg zal zijn, hoe heuvelachtig het is of waar we kunnen overnachten. We zullen het allemaal wel zien en natuurlijk houden we jullie op de hoogte.

Groetjes, Jeannette en Vincent

4 reacties | Reageer

Van arm naar 'rijk'

Onderweg zien we hoe de mensen hier leven. In het begin was het gebied een stuk armer dan nu. Waren het toen nog vooral hutjes in de dorpen, nu zien we vooral stenen huizen.

Vanaf het moment dat we op de fiets onderweg zijn komen we door allerlei kleine dorpjes, stadjes en soms ook grote steden. Vooral de kleine dorpjes spreken ons aan. De eerste twee weken zijn dat vooral dorpjes met hutjes. Kleine muurtjes van leem of iets dergelijks met daarop een dak van bananenbladeren en/of palmbladeren. Het is meestal maar 1 vertrek en er zijn geen tafels of stoelen. De watervoorziening is centraal in het dorp. In de gehuchtjes een handpomp maar vaak toch al wel een kraan met stromend water. Men haalt het water in een soort kruiken, meestal van plastic. De volle kruiken worden op het hoofd of op de heup vervoerd. Nagenoeg iedereen loopt hier op blote voeten. De vrouwen zijn veel tijd op een dag bezig met vegen. Ze hebben een soort roe van dunne takjes of riet en daarmee vegen ze de hele dag stof weg. Omdat het vaak waait wordt alles weer even snel terug geblazen en zo kom je de dag wel door.

Door het dorp loopt 1 verharde weg, alle zijweggetjes zijn over het algemeen onverhard. Omdat het nu droog is zijn ze allemaal vrij vlak maar wel erg stoffig. Tijdens de regentijd zal dit allemaal wel in een flinke modderpoel veranderen. Aan de hoofdstraat zijn meestal een aantal shopjes. Men verkoopt er vaak wat fruit, koekjes, shampoo in kleine zakjes en soms ook frisdrank.

De mensen zijn allemaal erg vriendelijk en roepen en zwaaien veel naar ons. Ze vinden het echt leuk als we reageren, zelfs volwassenen. Als we een keer durven te stoppen in zo'n dorpje dan staat meteen het halve dorp om ons maar vooral om onze fietsen heen. Wat ze opvalt is de kilometerteller en de gps. Verder zien onze fietsen er voor hun heel normaal uit. Ze zijn mat zwart en ondertussen al lekker vies geworden. De Rohloff naaf wordt niet herkend en als iemand al ziet dat we geen ketting hebben maar een riem dan wordt die bestempeld als plastic. Prima, dat houden we graag zo. Hoe minder ze opvallen hoe beter het is.

Wat me opvalt is dat zowel de mannen als de vrouwen hier werken. Dat geldt voor water halen maar ook voor werken op het land, aan de weg of in de bouw. Alles wordt op het hoofd vervoerd: bakstenen, bananenbladeren, fruit, zand, grind, kachelhout en wat je nog meer kunt bedenken. De vrouwen hebben nagenoeg altijd mooie kleurige kleding aan. Een topje en een bijpassende sari die vooral uit veel stof bestaat en daarom een aantal keren om het lichaam wordt gewikkeld. De mannen dragen een gobi, dat is een soort lange rok. Om wat meer bewegingsvrijheid te hebben pakken ze die aan de onderkant op en stoppen die in de band. Zo is hij nog maar half zo lang, ongeveer tot kniehoogte.

Sinds een paar dagen zijn de kleine hutjes bijna allemaal vervangen door een soort van stenen huisjes. Allemaal bepleisterde muren en meestal een dak van palmbladeren. Ook in deze huisjes staat nog heel weinig meubilair binnen. We zien steeds meer echt mooi afgewerkte huizen met een jeep voor de deur en een groot hek met honden. Daar zullen de echte ‘rijken' wel wonen. Onderweg valt het ook op dat we minder fietsen en meer brommers zien maar ook meer auto's. Het hier bekende merk Tata maar ook de voor ons bekende merken Suzuki en Toyota. Het zijn dan wel uitvoeringen die of bij ons al lang niet meer verkrijgbaar zijn of die we nog nooit hebben gezien.

We komen hier ook regelmatig Indiërs tegen met westerse kleding en bijna iedereen draagt hier schoenen. Het percentage moslims neemt toe, alhoewel we bijna nooit iemand zien met een hoofddoek.

Kovalam beach
Twee dagen zijn we aangekomen in Kovalam beach. Ja, het is hier precies zoals het klinkt. Zon, zee, strand en verder veel relaxte tentjes waar je wat kunt eten, drinken en gewoon lekker niks doen. We hebben gisteren op het strand gelegen, op een ligbed en met een parasol. Ja, ook dat hebben ze hier allemaal. We hebben inmiddels ruim 1000 kilometer gefietst. Wat ons betreft dus een prima moment en een goede plek om een paar dagen te blijven.

Groetjes, Jeannette en Vincent

10 reacties | Reageer

Tempels en toeters

Tempels en toeters, dat is de titel van ons routeboek en die doet zijn naam eer aan. Er zijn hier veel tempels en nog veel meer toeters.

Tempels
In Zuid India leven vooral veel Hindoes en dat merk je aan de veelheid tempels overal. Soms hele grote complexen. Een paar dagen geleden bezochten we een tempel met een oppervlakte van 22 ha. Soms ook heel erg klein. Gewoon ergens langs de weg een klein standbeeldje, soms wat groter zodat je er ook echt in kan om wat te offeren. Men offert hier van alles, vaak bloemen of een soort kaarsje. Alleen bidden mag ook. In Chidambaram bezoeken we de grote Natarja tempel, die van 22 ha. Het is een groot complex en ze hebben een olifant. Dat hebben we hier al vaker gezien. Je kunt de olifant een muntje geven, dat pakt hij dan met zijn slurf aan en je krijgt met diezelfde slurf een soort aai over je hoofd. Men is enthousiast over de olifanten maar waarschijnlijk hebben ze helemaal niet zo'n goed leven in zo'n tempel. Verder hangt in een tempel alles van ritualen aan elkaar. Er wordt geofferd en gezongen. Soms een ritueel waar alleen mannen met ontbloot bovenlijf naar binnen mogen. De hindoes hebben veel goden. Idere tempel is aan een bepaalde God gewijd. Ze hebben allemaal hun eigen kenmerken.  De dorpen waar we doorheen fietsen zijn soms erg klein en armoedig maar een tempel hebben ze allemaal. Alles met vooral veel kleur.

Hier in het zuiden van India leven ook moslims. Hoe zuidelijker we komen, des te meer moskeeën we zien. Gisteren in bijna elk dorp wel één. Er zijn ook katholieke kerken en we zien regelmatig onderweg een Mariabeeld.

Toeters
Ja en dan die toeters. Je ontkomt er niet aan. Zoals in elk Aziatisch land wordt ook hier veel getoeterd maar op de één of andere manier lijkt het hier toch wat functioneler. De rangorde op de weg wordt bepaald door het recht van de sterkste (lees grootste en snelste), maar wel met respect voor de andere weggebruikers. Uiteraard rijden de langzaamste weggebruikers, zoals ossenkarren en fietsers helemaal links (ja, het blijft wennen). Dan volgen de fietsriksja's, tuk-tuk's, brommers, auto's, bussen en vrachtwagens. Als er wordt ingehaald wordt er getoeterd, vooral lang en hard. Op sommige voertuigen staat zelfs aangegeven ‘please horn'. Eigenlijk is het heel gemakkelijk. Als we iemand in willen halen en we horen geen getoeter achter ons, dan is het veilig. Echt niemand haalt het in zijn hoofd om in te halen zonder te toeteren. De fietsen hebben hier ook allemaal zo'n grote ouderwetse bel. Tja en dan hebben wij alleen zo'n klein belletje wat een beetje tingelt bij gebruik. Ruim voldoende om in een Nederlands bos een wandelaar te waarschuwen maar absoluut ontoereikend in het Indiase verkeer. Insiders weten dat Vincent hard kan fluiten, dat wil ook wel eens werken.

We voelen ons hier best veilig op de weg. Zelfs een bus of vrachtwagen blijft wel eens achter ons als we net iemand inhalen. We zijn nog niet echt van de weg gedrukt. Dat was b.v. in Vietnam en Costa Rica wel anders. De filmpjes die jullie hebben gezien van een dorpje waar we doorheen fietsen is een voorbeeld van een relatief rustig dorp. Vaak is het nog veel chaotischer. Daar staat tegenover dat er ook echt rustige stukken zijn. Daar komt af en toe een bus of vrachtwagen voorbij en er lopen en fietsen wat mensen, meer niet. Zodra we durven te stoppen blijken er toch altijd net wat meer mensen in de buurt dan we in de gaten hadden. Is geen probleem, men komt kijken en vraagt waar we vandaan komen en zo. Verder zijn ze vooral erg vriendelijk, lachen ze wat en roepen bye als we weer weg gaan. Het verkeer bestaat voornamelijk uit ossenkarren, fietsers, brommers, tuk-tuk's, bussen en vrachtwagens. Personenwagens zijn zwaar in de minderheid. Ze zijn meestal van het merk Tata, net zoals de bussen en vrachtwagens. In veel landen zijn de cabines van de vrachtwagens helemaal versierd met allerlei Heiligenbeeldjes, kleedjes, lichtjes en slingers. Dat doen ze hier dan weer niet, geen idee waarom niet.

Na een tocht van 75 km zijn we twee dagen geleden aangekomen in Trichy. Een drukke stad waar we een tempel en een fort (439 treden omhoog) hebben bezocht. Vanmorgen ook nog in de Indiase bazaar geweest. Morgen wordt het, na een klein buikgriepje, weer tijd om te gaan fietsen. 100 km naar de volgende stad, Dindigul, en het dichtsbijzijnde hotel. We proberen voor 6 uur te vertrekken om zoveel mogelijk kilometers te maken in relatieve koelte. Het wordt morgen weer rond de 38 graden. Een goede reden om ervoor te zorgen dat we die 100 km er voor 12 uur op hebben zitten.

Groetjes, Jeannette en Vincent

2 reacties | Reageer

Triest bericht

Hoi allemaal,

We hebben gisteren te horen gekregen dat Ella, de zus van Vincent, ernstig ziek is. Ella we wensen je heel veel beterschap en sterkte toe.

Groetjes, Jeannette en Vincent

5 reacties | Reageer

Attractie

India is voor ons een grote attractie. Alles is hier leuk en we kijken onze ogen uit. Andersom is de attractie misschien nog veel groter. Al fietsend wijzen en roepen de mensen ons na.

We hebben vier dagen gefietst en gunnen ons vandaag een rustdag in Pudicherry. Niet dat het noodzakelijk is maar het is tenslotte vakantie en dit is een leuk stadje een zee. Het is een oude Franse kolonie. De straten hebben Franse namen en ... ze hebben hier croissants en baguettes!

Fietsen

India is echt leuk! Vanaf de eerste dag fietsen is het onderweg alleen maar genieten. Het links rijden is even wennen. De drukte valt ons heel erg mee. We fietsen meestal over landelijke wegen waar van alles valt te beleven. We zien veel mensen niets doen. Of kijken. Op dit moment wordt het suikerriet geoogst. Het riet wordt bovenop het hoofd vervoerd vanaf het land naar de weg. Daar op een kleine tractor maar meestal op een ossenkar. De horens van de ossen zijn groot, in een kleurtje geschilderd en vaak ook nog versierd met een bel aan het uiteinde. De laatste paar dagen zien we dat ze naast de weg steen aan het maken zijn. Ze worden opgetast tot eenmalige steenovens die met hout gestookt worden. Zo worden de stenen gehard. Zoals jullie op de foto’s kunnen zien, is men ook aan het werk in de rijstvelden. Daar hebben ze er hier genoeg van.

Dorpjes
De dorpjes waar we doorheen fietsen zijn vaak klein en armoedig. Overal wordt naar ons gewezen en geroepen. We roepen enthousiast hello en bye terug (nu nog wel). Natuurlijk wil iedereen weten waar we vandaan komen en wat onze fietsen kosten. 500 dollar is het standaard antwoord. Dat is voor hier zo veel geld dat ze direct geloven dat het waar is.

Foto's
Mooie foto’s maken is hier niet moeilijk. Men wil graag op de foto, gevraagd of ongevraagd. Iedereen wordt enthousiast als ik ze het resultaat laat zien. Het vereist nog wel wat kunst en vliegwerk om ook de donkere gezichten herkenbaar op de foto te krijgen maar ook dat lukt zo nu en dan best goed.

Het weer
We hebben ons prima kunnen aanpassen aan het weer. Het is nu ook iets minder warm, rond de 30 graden en dat is prima te doen. We vertrekken vroeg zodat we voor de middag onze fietsdag er al op hebben zitten. Gisteren hebben we 108 km gefietst. We vertrokken om 6 uur, het was nog donker. Dat heeft ook wel iets, door een ontwakende stad fietsen. Zonder licht is hier geen probleem. Dat heeft bijna niemand aanstaan, ook brommers en auto' s niet.

Eten
Tot nu toe hebben we steeds brood kunnen kopen wat we eten als ontbijt en lunch. Vaak belegd met banaan, soms met tonijn uit blik. ’s Avonds eten we de Indiaase kost. Lekker pittig maar tot nu toe niet te. Koken kunnen ze hier wel. Ze gebruiken vooral veel kruiden en groenten. Aan vlees hebben we ons hier nog maar niet gewaagd. We zijn vandaag op een markt geweest waar het vlees wordt verwerkt. We weten nu weer precies waarom we hier vegetarisch eten. We eten vooral veel rijst en noodles. Samen met een curry en wat groenten is dat een prima maaltijd.

Weer verder
Morgen weer verder richting het zuiden. Er waait al een tijdje een flinke wind uit het noorden! Morgen 75 km te gaan over de highway.

Groetjes, Jeannette en Vincent

7 reacties | Reageer

India here we come

Warmte, aanklampende mensen, veel toeteren, kleine stalletjes langs de wegen, bedelaars, stof en tempels. Kortom, we zijn India. Veel van deze zaken komen ons bekend voor van onze vorige reizen in Azie. Wat vooral opvalt is dat de mensen hier erg vriendelijk zijn.

De voorbereiding op onze reis was zo goed dat we het idee hadden dat er tijdens de reis wel iets geks moest gebeuren. Het tegendeel is waar. De reis ging prima, geen vertraging en zelfs geen gezeur over de fietsen. Ze komen netjes met de andere bagage aan en hebben geen schrammetje. Het vervoer vanuit het vliegveld naar het 75 km verderop gelegen Mammalapuram leverde nog de meeste problemen op. Er zijn hier geen taxibusjes en de fietsen op het dak, dat vinden we zelf eigenlijk niks. Uiteindelijk horen we van een ' mannetje' de beste oplossing: waarom gaan jullie niet gewoon fietsen! Tja, daar heeft hij wel een punt maar daar hebben we vandaag nou net nog niet zo'n zin in. Uiteindelijk de fietsen dan toch maar op het dak en ook dat gaat goed.

We zijn nu in Mamalapuram. Een relaxed plaatsje aan zee. We hebben een leuk guesthouse gevonden en verkennen het dorp en de directe omgeving. We bekijken o.a. de beroemde Butterbal, zie later de foto's. Omdat het vandaag zondag is, zijn er ook veel Indiers. Velen willen met ons op de foto. Dat hebben we ook wel vaker meegemaakt maar niet zo veelvuldig als hier.

Het is warm, erg warm. Zo'n 37 graden met veel vocht in de lucht. De eerste toeristen die we gisteren spraken hier in het dorp zijn ook op de fiets. Een leuke reis vanaf Londen, waar ze 10 maanden geleden zijn vertrokken. Ze trekken nog verder door Azie om uiteindelijk in Nieuw Zeeland te eindigen. We wisselen ervaringen uit en uiteraard krijgen we tips voor fietsen in India. De belangrijkste is waarschijnlijk dat het 's middags te warm is om te fietsen. Zorg ervoor dat je om 6.00 uur in de ochtend op de fiets zit zodat je de kilometers voor 13.00 uur hebt gemaakt. Die raad nemen we ter harte.

Na 1,5 dag relaxen en wennen aan de temperatuur (het gaat vandaag al iets beter dan gisteren) wordt het morgen tijd om op de fiets te stappen. Het wordt een lekker stukje infietsen, 52 km over redelijk vlak terrein. Ons eindpunt is bij een vogelpark waar we hopelijk ook kunnen overnachten. Die overnachting moet je blijkbaar reserveren in Chennai, daar zouden we dan persoonlijk heen moeten. Dat doen we dus niet. We gaan er morgen gewoon naar toe en gokken er op dat we ter plaatse iets kunnen regelen.

We hebben net wat inkopen gedaan; brood, crackers, blikjes tonijn, water en veel zonnebrandcreme. Onmisbaar tijdens het fietsen.

Tot de volgende keer,
Groetjes, Jeannette en Vincent

10 reacties | Reageer

Volgende pagina »