vincentenjeannette.reismee.nl

De eerste fietsdagen in Patagonië

Tierra del Fuego
We vertrekken vanuit ons Airbnb adres in Ushuaia richting het nationaal park Tierra del Fuego. De asfaltweg gaat al snel over op een onverharde weg, wat ze hier ripio noemen. We hebben veel kilo’s bepakking, toch gaat het fietsen prima. Wel altijd even wennen aan zoveel gewicht. Na entree te hebben betaald voor het park fietsen we verder. Eerst naar het einde van ruta 3, de weg die helemaal vanaf Buenos Aires loopt en hier in het park, meer dan 3000 km verderop, eindigt. Een paar kilometer terug is een plek waar je mag kamperen. We vinden een mooi plekje aan de rivier. Het is lekker weer, het zonnetje schijnt en we lezen even in de zon. ’s Middags maken we een korte wandeling. In de avond maken we een vuurtje op de speciaal daarvoor aangelegde vuurplaats. Een mooi begin van onze reis op deze manier. De volgende ochtend vertrekken we voor onze eerste echte fietsdag. Als we Ushuaia uit fietsen moeten we ons registreren bij een politiepost. Dan fietsen we de ruta 3 weer op, richting het noorden.

Op weg naar Tolhuin
Het is heerlijk weer, de zon schijnt, 23 graden en bijna geen wind. In het park hadden we al een stel fietsers ontmoet en in de middag komen we een koppel uit Korea tegen. Altijd even stoppen en wat ervaringen uitwisselen, weten we van eerdere fietsreizen. ’s Middags hebben we een klim naar 400 meter. Direct na de klim dalen we af via een ripio weg om een mooi kampeerplekje te zoeken aan een meer. Dat lukt. Het voordeel van kamperen aan een meer of rivier is dat er voldoende water is om te wassen, af te wassen en tanden te poetsen. We gebruiken het water ook als drinkwater.
De volgende ochtend breken we de tent weer op en vertrekken richting Tolhuin. Een klein dorp met een wereldberoemde bakker. Vooral onder fietsers is Panaderia Union erg bekend. Iedereen gaat erlangs en als je wilt kun je er als fietser gratis overnachten. Wij zijn er rond lunchtijd en eten een lekker broodje. We kopen nog wat broodjes voor de volgende dagen. Na Tolhuin volgen we onzer GPS via een alternatieve route, over een ripio weg, nemen naar Rio Grande. Het is 40 km om maar lijkt wel mooi. We wagen het erop. Voor die tijd komen we nog een Frans meisje tegen op de fiets die een goede tip heeft voor een hostel in Rio Grande.

Alternatieve route
Het weer is nog steeds prima en veel wind hebben we ook nog niet gehad. Na zo’n 80 km fietsen vinden we het welletjes en vinden een mooie kampeerplek in een bosje. Helaas regent het die avond. We zitten in de tent en koken daar ook. Weer eens wat anders. Ik hoor de volgende ochtend dat er beesten dicht bij onze tent lopen. We hebben gisteren gezien dat er stieren loslopen, die zullen hier nu wel lopen. In de tent voel ik me veilig. Als we opstaan zien we ze niet meer. Totdat we druk bezig zijn met alles inpakken. Ik zie een stier in het bos rustig naar ons staan kijken. Het blijken er drie te zijn en ze komen dichterbij. Rustig pakken we alles in. Ze staan daar maar te kijken en zijn niet echt in ons geïnteresseerd. Gelukkig lopen ze even later weer verder en is voor ons de weg vrij om onze fietsen weer richting de weg te duwen. Ik ben blij als we op de weg staan en weer kunnen fietsen.
We hebben berekend dat het nog ongeveer 150 km is naar Rio Grande, nog twee fietsdagen te gaan. Het landschap is prachtig. Soms wat bos maar meestal grote lege vlaktes met in de verte wat koeien of stieren. We zien regelmatig groepen lama’s lopen. Een mooi gezicht. Ook komt er af en toe een vos voorbij. Rond het middaguur zien we een estancia (boerderij) dicht bij de weg en vragen of we ons drinkwater bij mogen vullen. In totaal nemen we zo’n 10 liter mee. De wind is ondertussen flink aangewakkerd. We fietsen nog 8 – 10 km/uur. We vinden een windvrij plekje om te lunchen. Nood gedwongen maken we er een lange dag van. Op het moment dat we een plekje willen zoeken voor de tent is er werkelijk niets, alles is afgerasterd met zeven! draden. Het blijft klimmen en dalen. We zien ondertussen nog een groep Patagonische rotsparkieten vliegen. Na 90 km vinden we uiteindelijk toch een geschikt plekje, pal naast de zandweg.
Het regent vannacht behoorlijk maar als we opstaan is het droog. Als we vertrekken merken we meteen dat ripio waar water op is gevallen veel zwaarder fietst. Na een paar kilometer is er een stuk bergop waar wij en de fietsen 5 cm in wegzakken. Na een paar meter kunnen allebei de wielen van de fiets niet meer draaien van de kleimodder. We ploeteren een paar honderd meter en zijn het stuk gelukkig voorbij. Met een tentharing halen we de modder zoveel mogelijk tussen de remmen en spatborden vandaan. Het valt niet mee maar uiteindelijk kunnen we weer fietsen. Zo volgen nog twee van deze stukken. De eerste 17 km leggen we af in ruim twee uur. Dan zijn we weer bij ruta 3 en het asfalt. Er vliegen grote roofvogels boven ons hoofd. We weten niet wat het is maar ze hebben spanwijdte van wel 2 meter. We hebben de wind recht van voor en omdat de fietsen nog niet echt schoon zijn en zwaar rollen is het nog een hele toer om in Rio Grande aan te komen. Net als we willen gaan lunchen gaat het regenen. Regenkleding aan en gewoon theezetten en een boterham eten. Als we weer vertrekken hebben we opeens de wind helemaal vanachter en de laatste 15 km gaan lekker snel.

Rio Grande
In Rio Grande zoeken we hostel Argentino op, de tip van het Franse meisje. Leuk hostel. Beetje aftands maar daardoor ook niet zo duur. Wel gezellig met een zitkamer en een keuken om te koken. We ontmoeten hier ook weer een Oostenrijks koppel wat we in Tierra del Fuego al hebben ontmoet.
De douche is heerlijk na 5 dagen wassen in rivier of meer of, zoals de laatste twee dagen, een washandje met een litertje water. Helaas is er geen wasmachine in het hostel dus doen we alles met hand. Toch altijd behoorlijk wat werk. Ze hebben wel een mooi drooghok bij een kachel. We besluiten om hier nog een extra dag te blijven en lekker rustig aan te doen. We doen inkopen voor de komende dagen, schrijven dit verhaal en maken een filmpje. Morgen vertrekken we weer verder naar het noorden. Omdat er harde wind is voorspeld willen we al vroeg vertrekken, waarschijnlijk rond 6 uur. In de vroege ochtend waait het een stuk minder hard. We willen weer via een alternatieve route, via een park met Koningspinguïns, naar Porvenir en Punta Arenas. We verwachten dat dit 5 of 6 dagen fietsen is. Onze tassen zullen morgen dus vooral uitpuilen met een grote voorraad eten.





Ushuaia

De reis
We zijn in Ushuaia. De zuidelijkste stad van de wereld.
De reis hier naar toe is voorspoedig verlopen. Zondag vanaf Den Bosch met de trein naar Schiphol. We kunnen meteen inchecken, alle bagage wordt door gelabeld naar Ushuaia. Dat is gunstig voor het vervoer van de fietsen. Na betaling van € 100,- per fiets krijgen we een mooi bewijs dat we betaald hebben voor onze fietsen tot aan de eindbestemming. Na een vlucht van 15 uur komen we aan in Buenos Aires. De beambte bij de paspoortcontrole snapt niet waarom we zouden gaan fietsen in Argentinië. Helemaal niet toen we vertelden dat we in Patagonië gaan fietsen. We halen onze bagage op en lopen naar de nationale terminal voor onze laatste vlucht. Zonder problemen checken we alles opnieuw in. Ook de fietsdozen zijn geen probleem. We hebben gelezen op internet van voorgangers dat de fietsdozen te groot zijn voor de scanner. We hebben daarom voor een zo klein mogelijk pakket gekozen. Na een, voor ons, onverwachte tussenstop in El Calafate komen we uiteindelijk aan in Ushuaia. Als we buiten komen blijkt het zo hard te waaien dat we bijna met fietsdozen en al wegwaaien. We hebben twee taxi’s nodig om alles mee te krijgen. De taxichauffeur klaagt zelfs over de harde wind. Gelukkig maar, we waren al bang dat dit normaal was.

De eerste dagen
We worden vriendelijk ontvangen door Carmen van onze Airbnb. We installeren ons en lopen naar het centrum om een hapje te eten. Na een goede nacht zetten we als eerste onze fietsen in elkaar. Na een paar uur is ons vervoermiddel voor de komende maanden weer helemaal in orde. Die middag verkennen we het stadje met de fiets en doen alvast wat inkopen in de supermarkt voor de eerste paar dagen. In een nieuw land is het altijd goed kijken wat er allemaal is, en wat we kunnen gebruiken onderweg. De prijzen blijken nagenoeg hetzelfde als in Nederland.
Woensdag fietsen we naar de voet van de Martial gletsjer. Mooie test voor de fietsen en voor onze benen. 300 m klimmen tot aan het begin van het wandelpad. We willen koffiezetten, maar de brander lekt benzine. Dus drinken we maar gewoon water.  We lopen een heel stuk omhoog, vooral voor het uitzicht over het Beaglekanaal en Ushuaia. De gletsjer zelf zien we niet. De afdaling op de fiets is behoorlijk fris, ondanks dat er bijna geen wind staat. 8 graden is toch niet zo heel warm … De weg is wel verhard. Vincent repareert de brander in de B&B. Een ringetje vervangen, maar die moet je dan wel hebben.
Morgen, donderdag, gaan we echt vertrekken. Dat wordt onze eerste fietsdag met volle bepakking. We fietsen richting het Nationaal park Tierra del Fuego, oftewel Vuurland. Een dag later zullen we Ushuaia weer voorbij fietsen richting Tolhuin.

Het is bijna zover!

Nog precies een week voordat we vertrekken voor onze fietsreis naar Patagonië.
15 januari 2017 zullen we vertrekken en als alles volgens planning verloopt zijn we op zondag 16 april 2017 weer thuis. Het zal zwaar maar ook geweldig mooi worden. We hebben er superveel zin in!

De laatste weken staan in het teken van ons vertrek. Nog wat laatste dingen aanschaffen, alle spullen bij elkaar pakken en zorgen dat de kasten, koelkast en diepvries leeg zijn. De fietsen zijn inmiddels ingepakt in dozen en alle spullen liggen in een hoek van de woonkamer. Nog een paar kleine dingetjes en dan hebben we alles compleet. Rest ons eigenlijk niets meer dan ervoor te zorgen dat alles in huis opgeruimd en schoon is voordat we in het vliegtuig stappen.

Deze reissite is dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens onze fietsreis in Patagonië. Vanaf 16 januari zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden en waar we zijn geweest!

Wij vinden het leuk als je ons volgt.

De allerlaatste fietsdagen

De busritten naar Christchurch en later naar Kaikoura zijn voorspoedig verlopen. Onze fietsen konden op beide ritten mee.

Walvissen

Kaikoura is een klein maar gezellig plaatsje pal aan de kust. Het is vooral bekend van de tourtjes om walvissen te spotten of om te zwemmen met dolfijnen. Wij kiezen voor het walvissen spotten. Als je één of twee exemplaren ziet mag je blij zijn. Wij zien er twee! De boot komt heel erg dicht bij. Leuk om te zien hoe zo'n walvis eerst een tijdje ligt te ademen, af en toe wat water spuwt en dan weer onder water te verdwijnen. Ze komen 1 keer per 40 tot 60 minuten boven om te ademen en zijn zo'n 10 meter lang. 

Kaikoura

We besluiten om hier nog een dag te blijven en dan 1 dag korter in Christchurch. We zijn tijdens de busrit een paar uur in Christchurch geweest en de stad ligt na de aardbeving van 2011 nog behoorlijk in puin. De stad is weer in opbouw, en ze zijn nog maar net begonnen. Overal nog open vlaktes en vooral veel bouwputten. In het centrum vooral veel tijdelijke voorzieningen.

We maken in Kaikoura een wandeling over het schiereiland. Lekker rustig met allerlei mooie rotspartijen, koeien, schapen en een zeehonden kolonie.

De laatste fietsdagen

We zien dat de riem van Vincent zijn fiets 5 tanden mist en dat er 21 tanden los zitten. We weten niet zeker of die het wel gast houden tijdens de laatste paar fietsdagen. 300 km en 2000 hoogtemeters!! We gaan het gewoon proberen. In het ergste geval moeten we liften naar Christchurch.

De route voert ons door de bergen. Het klimmen gaat geleidelijk en de omgeving is behalve dor en droog ook erg mooi door de verschillende kleuren die zo'n droge berg dan toch nog heeft.

Na de tweede fietsdag komen we uit bij een camping die eruit ziet als een treinstation. De keuken is in het station zelf. Op het terrein staan een aantal oude wagons die zijn omgebouwd tot cabin die je kunt huren.

Wij zetten hier voor de allerlaatste keer onze tent op.

Hier ontmoeten we ook weer Amir uit Amersfoort. We hebben hem net voor Dunedin ook al een keer ontmoet. Hij is ook onderweg naar Christchurch en is prettig gezelschap.

Als we 's morgens wakker worden is gebeurd waar ik al een paar weken bang voor was. Er is een tentstok gebroken en die is dwars door het tentdoek heen gegaan. Als het al niet duidelijk was dat de tent echt op is dan is het dat nu wel. Hij gaat linea recta de kliko in.

De laatste 60 km naar Christchurch gaat via highway 1. Niet erg interessant en ook nog druk. Goede reden om lekker door te fietsen. Met een vaartje van rond de 25 km/uur rijden we naar Christchurch waar we al voor de middag bij ons hostel aan komen.

De terugreis

Diezelfde middag gaan we alvast op zoek naar fietsdozen om onze fietsen in te vervoeren tijdens de terugreis. We vinden ze bij een fietsenzaak aan de andere kant van de stad.

We informeren ook nog naar de voorwaarden voor het opsturen van een pakket met de kilo's die we te veel bij ons hebben. 

Onze laatste dag gebruiken we om het pakket op te sturen en de fietsen in de dozen te pakken. Als dat allemaal is gelukt trakteren we onszelf op een etentje bij de Irish pub met live muziek. Leuk om onze laatste avond zo te besteden.

Leuk dat jullie erbij waren

Wij hebben erg genoten van onze fietsreis in dit geweldig mooie land. 

Het is leuk om verhalen te schrijven en foto's te plaatsen en te merken dat die door veel mensen worden gelezen en bekeken. Ook altijd leuk om reacties van jullie te ontvangen.

We zitten nu nog lekker in het zonnetje op een terras in Christchurch. Over een uurtje worden we opgehaald door de airportshuttle en gaat onze terugreis echt beginnen.

Als alles volgens planning verloopt landen we vrijdagmiddag rond half één op Schiphol.

Alps 2 Ocean

Na de geweldig mooie vlucht met het vliegtuigje boven de gletsjers besluiten we om nog een dag in Lake Tekapo te blijven. Het is alweer een mooie plek aan een meer. Dan is het tijd om de Alps 2 Ocean cycle trail te starten. Het is een route van 300 km van, uiteraard, de Alpen naar de oceaan. We willen dit in vier dagen doen.

Dag 1 kennen we al gedeeltelijk van de heenweg vanaf Mt Cook. We fietsen heerlijk vlak langs een kanaal wat van lake Tekapo naar lake Pukaki loopt. Hiermee wordt steeds van meer tot meer stroom opgewekt. In Nieuw Zeeland komt bijna 80% van de benodigde stroom van waterkracht.

Het laatste deel van de route is een leuke trail door een vlak gebied. Het pad zelf is niet erg vlak en we worden dan ook flink door elkaar geschud. We komen regelmatig poortjes tegen waar we, met wat passen en meten, gelukkig vaak wel doorheen kunnen zonder de bagage van onze fietsen te moeten halen.

Dag twee staat in het teken van een klim, van 600 tot 900 meter. Op zich niet heel bijzonder maar dit keer is het een smal pad. Dat maakt het in ieder geval heel anders en veel avontuurlijker. Door een schakelfoutje val ik en is mijn voet gekneusd. Het is behoorlijk pijnlijk maar fietsen gaat nog best goed. Daardoor is het toch nog lastig om die berg op te komen maar uiteindelijk komen we boven. Na een afdaling over zo'n zelfde pad volgt er een heerlijke gravelweg waarbij we de wind en de helling mee hebben. De laatste 25 km leggen we bijna binnen een uur af. Dan zijn we weer terug op de camping in Omarama. Daar waren we een week geleden ook al, net na de Lindisspas.

Op dag drie fietsen we weer langs een aantal stuwmeren met powerstations. Om bij de eerste dam te komen moeten we een steil stukje op. In de beschrijving wordt gesuggereerd om te gaan lopen. Als we er eenmaal zijn blijkt het wel te doen. De helling is tegen de 14% maar daar draaien we tegenwoordig onze hand niet meer voor om. Dat kunnen onze getrainde spieren wel aan.

We komen al op tijd aan op de kleine camping in Kurow. Daar hebben we nog een heerlijke middag in de zon.

De laatste dag is vooral het tweede deel erg mooi. De trail voert ver van de verharde weg. We fietsen door landbouwgebied wat wordt afgewisseld met allerlei soorten rotsen. We zien rotsen die op olifanten lijken, verticale rotspartijen en zachte steen, een soort mergel. Alles bij elkaar is het steeds weer een heel mooi plaatje. Dit is echt genieten.

Uiteindelijk komen we aan in Oamaru waar we via een leuke route door het park en wat historische straatjes naar het eindpunt aan de haven worden geleid. Daar horen natuurlijk de benodigde foto's en een lekker ijsje bij.

Fietsen of niet?

De camping is ook aan de haven. Vanuit onze tent hebben we uitzicht op de bootjes die er liggen. We blijven hier in ieder geval twee dagen.

Het plan is om van hier uit met de bus naar Christchurch te gaan. Fietsen is niet echt een optie. Dat zou 110 km over de drukke highway 1 zijn en dat wordt door iedereen afgeraden. Dan willen we voor een paar dagen een auto huren om het deel noordelijk van Christchurch nog te verkennen.

Maar ... het bloed kruipt waar het niet gaan kan en fietsen is gewoon te leuk. We besluiten om met de bus nog iets verder naar het noorden te gaan, naar Kaikoura. Daar kunnen we walvissen en dolfijnen zien. Van daaruit is het via een route in de bergen nog drie dagen fietsen terug naar Christchurch. Dan hebben we nog net 1,5 dag over om in Christchurch nog wat zaken te regelen voordat we weer naar huis vliegen.

Vandaag, op onze tweede dag in Oamaru, hebben we dan eindelijk onze eerste geocaches gevonden. Het heeft bijna drie maanden geduurd voordat we daar aan toe gekomen zijn.

De bus

Morgen twee busritten voor de boeg. Onze fietsen mogen alleen mee als er plek is. Het schijnt nogal druk te zijn dus moeten we afwachten of dat ook allemaal gaat lukken. Op hoop van zegen.

Via de Otago rail trail en de Lindispass naar Mt Cook en Lake Tekapo

Otago rail trail

De treinrit met de historische trein duurt twee uur. Het is een mooie rit, de trein rijd door gorges en tunnels en over lange bruggen. Dan zijn we in Pukerangi. Een 'stationnetje' in the middle of nowhere. Sommige mensen gaan weer met dezelfde trein terug, de meesten worden opgehaald met een busje om in Middlemarch te starten met de railtrail. Wij fietsen de 20 km naar Middlemarch, samen met een Duits koppel. 

Middlemarch is een dorp met een paar huizen, een klein winkeltje en een aantal fietsverhuur bedrijven.

Blijkbaar hebben ze hier ook vrijgezelle boeren. Daarvoor maken ze geen televisieprogramma zoals bij ons maar is er ieder jaar op Paaszaterdag een trein die van Dunedin naar Middlemarch rijdt, helemaal vol met vrijgezelle vrouwen. Allemaal op zoek naar een leuke boer. De trein zit al maanden van te voren vol geboekt.

Het is erg mooi weer, daarom besluiten we om niet op de camping in Middlemarch te overnachten maar nog 35 km door te fietsen. De tocht is erg mooi en het gravelpad prima te fietsen. We komen bij een simpele campground met een composttoilet. Water tappen en wassen kan in de rivier. Later komen de twee Duitsers ons vergezellen.

De trail is ongeveer 150 km lang met gravel als ondergrond. Hij stijgt de eerste helft van 200 naar 618 meter. Daarna is het weer afdalen naar weer 200 meter. Op dag twee passeren we het hoogste punt. Als we daarna naar beneden fietsen voel je pas hoeveel zwaarder het naar boven fietsen eigenlijk was. Ook hier gorges en tunnels ( met een bocht ...).

Behalve de gorges is er vooral veel landbouw. We zien duizenden en duizenden schapen. De treinrail is daarvoor destijds ook aangelegd, om landbouwoogst en schapen te vervoeren. Nu de trein er niet meer is wordt de railtrail bevolkt door fietsers.

Na twee dagen zijn we ook wel weer klaar met de railtrail. Veel rechtdoor en weinig klimmen brengt ook niet zoveel variatie. We fietsen nog 20 km door naar Cromwell. We zijn blij dat we er zijn, het laatste stuk hebben we harde wind tegen, dat ben je al snel beu

Lindispass

We doen inkopen voor een paar dagen. De volgende hobbel komt eraan: de Lindispass. Hij is 960 m hoog en het volgende dorp ligt op 110 km. We gaan proberen dat in 1 dag te doen, als het niet lukt hebben we in ieder geval de mogelijkheid om ergens wild te kamperen.

De pas valt erg mee. Het klimt geleidelijk en wordt nooit echt steil. Een half uurtje na de lunch staan we op de top. Het is dan nog 35 km naar Omarama. De wind steekt weer op en komt van de zijkant. Soms best gevaarlijk, we waaien zowat van de weg af. 

Mt Cook

Weer doen we inkopen. Dit keer voor vier dagen. We fietsen naar Mt Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Het is 95 km fietsen voordat we bij een DOC camping zijn. We willen graag een paar dagen blijven om wat wandelingen te maken. De weg er naar toe valt wat tegen. De bewolking hangt laag en daardoor hebben we geen uitzicht op de gletsjers. De campsite ligt op 750 m en het is er koud. Gelukkig is er een shelter waar we binnen kunnen zitten en koken. Ook Ronnie en Linda zijn weer op deze campsite. Na een nachtje slapen is het nog steeds mistig. We fietsen naar de informatie om te informeren naar het weer. Het zal niet helder worden vandaag, helaas geen wandeling vandaag. Als we buiten komen trekt de lucht toch open en voordat we weer op de camping zijn is het lekker warm en zonnig. De weermannen hier zullen wel dezelfde school hebben gehad als die in Nederland. Soms klopt het wel met het weer maar vaak ook niet. Snel lunchen en toch beginnen aan de wandeling naar een meer zo'n 100 m hoger. We hebben een erg leuke middag samen met Ronnie en Linda. We maken veel foto's nu we meer zicht hebben op de bergen en gletsjers om ons heen.

De campsite bevalt goed en de plek is prachtig. Daarom besluiten we om nog een dag hier te blijven.

Nieuwe tent

Onze tent begint tekenen van aftakeling te vertonen. We hebben al een paar keer verlekkerd naar de mooie vierseizoenen Hilleberg tent van Ronnie en Linda gekeken. Op een regenachtige dag in Dunedin vond Ronnie zo'n zelfde tent te koop op Marktplaats, af te halen in Helmond. Sinds die tijd zijn we via de mail in onderhandeling. Vandaag zijn we even in het visitorcenter en hebben we een kwartier gratis internet. We hebben een mail dat de koop gesloten is. We hebben een nieuwe tent! Helaas moeten we hier nog gewoon met onze 10 jaar oude Fjall Raven doen. We zetten hem steeds heel voorzichtig op zodat er geen stokken breken. Ondertussen zit er ook een winkelhaak in het doek. Dat mag de pret allemaal niet drukken. We rekenen erop dat hij het die laatste twee weken ook nog volhoudt.

Lake Tekapo

Dan is het ook wel weer genoeg geweest en gaan we weer fietsen. 56 km over dezelfde weg terug. Nu is het wel zonnig en we zitten steeds achterstevoren op de fiets om uitzicht te houden over Mt Cook en steeds maar weer foto's te maken van de gletsjer met op de voorgrond het blauwe Pukakimeer.

We fietsen vandaag de 105 km naar Lake Tekapo. Ook hier blijven we minimaal 1 dag. Het meer is ook hier prachtig blauw. Er is hier een vliegveld vanwaar je vluchten kunt maken over alle gletsjers die hier liggen. Omdat het ook vandaag zonnig is besluiten we om dat te doen. De vlucht duurt een uur en de mooie beelden spreken voor zich.

We nemen vandaag afscheid van Ronnie en Linda. Vanaf hier volgen we een andere route. We hebben bijna drie weken samen op getrokken, wat erg gezellig was.

Wij fietsen hierna via de Alps 2 Ocean trail in vier dagen weer terug naar de Oostkust. Daarmee komt het einde van onze reis in zicht.

De foto's bij dit verhaal volgen snel.

Via de Zuidkust naar Dunedin

De rit met het stoomschip was erg leuk. Mannetjes die echt ouderwets kolen scheppen om de boot op stoom te krijgen. Mooie koperen meters waarop alles wordt aangegeven. De stoom verwarmt zitruimte van de boot. De rit duurt ongeveer drie kwartier. Aan de overkant is een boerderij die je kunt bezichtigen, een restaurant en allerlei activiteiten die je kunt doen. Honden drijven schapen bijeen. Wij nemen de gravelweg die we voor 1,5 dag zullen volgen. Het weer is wat minder maar dat mag de pret niet drukken. We maken met een zeiltje een perfecte lunchplek. Daarna een flinke klim. Als we boven zijn komen er vanaf de andere kant net twee Belgen boven. We wisselen ervaringen uit en horen dat de kampeerplek waar we heen gaan erg mooi is. Dat klopt inderdaad, we vinden een mooi plekje aan het Mavora lake.

De volgende dag fietsen we lekker met de wind in de rug terug naar de asfaltweg, daar komen we nog een grote kudde schapen tegen. Nog 32 km over de asfaltweg voordat we in Te Anau aankomen. Morgen hebben we hier een boottocht naar Doubtfull Sound, een fjord hier in de buurt.

Doubtfull Sound

De trip is een groot succes. Door de regen van de afgelopen dagen zijn er veel watervallen te zien. Vandaag is het redelijk droog en dat is ook weer goed. We staan veel buiten op het dek van de boot en verwonderen ons de hele dag over het mystieke uitzicht over het fjord. We begrijpen nu waarom er wordt gezegd dat je dit met slecht weer gezien moet hebben. Als we wat verder bij de zee komen komt er wat meer blauw in de lucht en dat is bijna jammer.

Naar de Zuidkust, via Invercargill naar Dunedin

Er wordt morgen harde wind met windstoten van 120 km/uur voorspeld. Dat lijkt ons geen goed idee om te gaan fietsen. We wachten het af. Na wat getwijfel stappen we uiteindelijk toch op de fiets. Het valt allemaal mee. Het waait hard maar de harde windstoten blijven uit. We hebben de wind in de rug, dat scheelt. Soms regent het maar af en toe komt ook de zon door. Al met al helemaal niet slecht. De dag daarna naar Invercargill staat in het teken van kou en regen maar ook dat overleven we allemaal. Op de camping treffen we een aantal gestrande fietsers die al 5 dagen wachten op mooi weer. Dan toch maar liever een keer nat worden denken wij.

Het is nog drie dagen fietsen naar Dunedin, aan de Oostkust. Vooral de laatste dag was het weer lekker zonnig en warm. We fietsen via de langere en steilere, maar veel mooiere, kustweg naar Dunedin. Daar treffen we Linda en Ronnie weer, die vandaag even een andere route hebben genomen om in de stad een slaapmat om te ruilen. Toevallig komen we elkaar weer tegen bij de supermarkt. Natuurlijk gaan we hier naar de Pak 'n Save. Veruit de goedkoopste supermarktketen van Nieuw Zeeland maar vaak nog twee tot drie keer zo duur als in Nederland. Vrijwel alle backpackers en fietsers klagen over de hoge prijzen hier.

Otago railtrail

Morgen gaan we starten met de Otago railtrail. Een route van 150 km aangelegd over een oude spoorbaan. Om er te komen nemen we een historische treinroute die voert door gorges en tunnels en gaat over oude bruggen. Moet een schitterende route zijn. Dan nog 20 km over een gravelweg om bij het beginpunt van de route te komen. Dat wordt in ieder geval twee dagen niet al te zwaar fietsen, de treinroute stijgt met maximaal 2%.

Afscheid van highway 6, we zijn in Queenstown

We hebben ruim 900 km over highway 6 gefietst. Dat leek van te voren een lange weg maar zo voelde het helemaal niet. Soms liep de weg langs de kust, dan weer wat verder het land in. We zijn langs twee gletsjers gefietst en hebben fantastisch mooie bergmeren gezien. Al met al zeer de moeite waard.

Het weer

Iedereen praat iedere dag over het weer. Dit keer is dat voor ons erg positief. We hebben de hele westkust zonnig weer gehad, veel blauwe luchten en temperaturen vaak boven de 25 graden. Veel droger en zonniger dan dat het hier normaal gesproken is. Dat is dan ook weer reden om het veel over het weer te hebben. Vinden we helemaal niet erg.

De tent

We hebben er voor gekozen om onze ruim 10 jaar oude tent mee te nemen. Hij zal dan na deze reis wel afgeschreven zijn. We zijn blij als hij het einde van de reis haalt. Er breken nu regelmatig tentstokken door midden en ook de ritsen werken niet meer allemaal even goed. Beide geen onbelangrijke onderdelen. Ook de UV straling doet goed zijn best, het tentdoek is in die paar maanden al een stuk valer geworden. We hebben gisteren in Wanaka nog een paar reservestokken kunnen kopen en hopen maar het beste voor een goede afloop.

De route

Onze route liep nog een groot deel langs de kust maar dus ook door het binnenland met gletsjers. Die gletsjers hebben we alleen van een afstand gezien, de weg loopt er niet vlak langs. Dat levert natuurlijk wel flink wat toeristen op. Toch wordt de highway 6 nooit druk. Het is al die tijd een fijne weg geweest om te fietsen die geen minuut heeft verveeld. We hebben uiteindelijk toch een paar keer op de eenvoudige DOC campings gestaan, inclusief veel sandflies. De kampeerplekken zijn te vergelijken met de Staatsbosbeheer campings in Nederland. Het zijn steeds hele mooi plekken bij een meer of rivier, altijd een (compost)toilet aanwezig en soms ook stromend water. Wassen doe je in de rivier of het meer. Allemaal prima te doen en goede overnachtingsplekken voor fietsers. Die zien we daar dan ook iedere dag wel een paar. Op een bepaald moment stonden er 8 fietsers op dezelfde kampeerplek. Dat levert natuurlijk veel verhalen op en er wordt veel informatie uitgewisseld.

Uiteindelijk fietsen we via de Haastpas, 564 m, naar de andere kant van de Alpen. Na de pas fietsen we langs een aantal geweldige bergmeren. Tientallen kilometers lang en meer dan 300 m diep. Op de dag dat we over de pas gaan willen we naar Wanaka gietsen. Ik was zo moe dat we uiteindelijk 16 km voor Wanaka op een camping zijn gestrand aan het Hawea meer. Achteraf helemaal prima. Het was een schitterende plek met een plek direct aan het meer. De volgende dag nog even die laatste 16 km voordat we een leuke plek vinden op de camping in Wanaka. We staan op een veldje waar geen auto's mogen komen. Het gevolg is dat er wel 7 fietsers zijn waaronder Ronnie en Linda uit Heerenveen. Er zijn ook twee Oostenrijkers. De vrouw heeft de achterpad van haar derailleur door midden. Toevallig hebben wij precies zo'n achterpad bij ons. Terwijl de Oostenrijkers zitten te eten fixen Vincent en Ronnie de fiets van de vrouw. Ze zijn ons allemaal erg dankbaar en hij blijft maar eten, bier en koekjes brengen. Daardoor wordt het erg gezellig 's avonds en we gaan met z'n allen pas om half elf slapen. Nachtbrakers!

Crownrange pass

Gisteren zijn we via een kortere maar wel hogere route naar Queenstown. Het is maar 70 km maar we stijgen wel naar een hoogte van 1067 m. Halverwege de klim nemen we een koffiepauze en worden we ingehaald door Ronnie en Linda. We fietsen met z'n vieren naar de top en later ook verder naar Queenstown. Het is erg gezellig en we besluiten om onze routes op elkaar af te stemmen en een tijdje samen te reizen. 

Queenstown

We zijn nu in Queenstown. Hier is het bungeejumpen uitgevonden. Daarnaast kun je hier nog allerlei andere spannende dingen doen zowel in de bergen als op het water. We komen in de stromende regen aan op de camping. Die is vol maar even later blijkt er toch nog een piepklein plaatsje te zijn. Precies genoeg voor onze twee tenten. We blijven hier vandaag nog een dag.

Morgen gaan we met een stoomschip naar de andere kant van het meer. Daar fietsen we twee dagen over een gravelweg. Halverwege kamperen we op een DOC camping bij een meer. Het schijnt een mooie plek te zijn.