vincentenjeannette.reismee.nl

Wat een verschrikkelijk geweldige weg!

De Carretera Austral, wat een verschrikkelijk geweldige weg, of een geweldig verschrikkelijke weg? We hebben nu 350 km van de in totaal 1240 km gefietst en tot nu toe is het geweldig, zwaar, mooi, steil, stoffig, mooie uitzichten …
Alle verhalen zijn waar. Het fietsen is erg zwaar, hier is echt helemaal niets vlak. Klimmetjes van boven de 10% zijn meer regel dan uitzondering. Tot 15% kan ik zelfs blijven fietsen, dat heb ik nog nooit gekund. Het lijkt wel of ik nu opeens weet hoe ik moet klimmen, na al die jaren … Daardoor is het fietsen wel zwaar maar toch prima te doen. We kunnen vaak maar tussen de 50 en 70 km per dag fietsen. Vooral omdat het tempo erg laag ligt, soms maar rond de 10 km/uur. Dat komt door de vele steile klimmetjes maar ook door de vaak slechte ripio en de wind. Soms een combinatie van dit alles. De omgeving maakt alles goed. We fietsen door een gebied wat wordt gedomineerd door gletsjers, daardoor komt er op veel plaatsen een rivier of waterval van de berg. Het water is allemaal drinkbaar dus hoeven we niet meer met al die liters water te fietsen, dat scheelt gelukkig. Omdat het hier ook veel meer regent, zo’n 2000 mm per jaar, is het veel groener. Er zijn veel meer bomen en struiken maar ook een verscheidenheid aan planten. Veel Gunnera’s en fuchsia’s langs de weg. Ook zien we veel varens, van groot tot klein. Bedenk daar hoge bergen bij met vaak sneeuw op de top en rivieren en meren die zo blauw zijn dat het bijna niet echt lijkt. Het was even wennen maar we genieten er echt van.

Start in Villa O’Higgins
We starten in Villa O’Higgins en zijn van plan om tot Rio Bravo te fietsen. Daar moeten we met een ferry een meer oversteken en het is 104 km fietsen. Dat hebben we geweten! De steile klimmen begonnen meteen, 11 en 12% en af en toe nog wat steiler. Het weer is goed dus we zetten door. De omgeving is al meteen prachtig met bergen en steile kloven met onderin ergens een kolkende rivier. Als we een extra broodje eten om onze energie wat aan te vullen, zoemt een collibrie net achter onze rug. Bijzonder om te zien. Het vogeltje hangt stil in de lucht en vliegt weer weg. Na 10 uur onderweg te zijn geweest komen we bij de ferry. De laatste vertrekt over een half uur en we besluiten om alvast naar de overkant te gaan. Morgen komt de eerste boot pas om 11 uur en dan zouden we pas om 12 uur op de fiets zitten, dat vinden we jammer. We kunnen overnachten in het wachthuisje voor de boot, samen met een stel uit Schotland.

Tortel
Vandaag hebben we meteen een klim van 400 m. Na 22 km komen we op een kruising waar we richting Tortel kunnen fietsen. 22 km naar een dorp wat geen wegen heeft maar alleen houten steigers, vlonders en looppaden. Diezelfde 22 km moeten we dan ook weer terug fietsen. We zullen op de kruising besluiten wat we gaan doen. De klim is heftig maar ook hier maakt de omgeving alles goed. Links van ons de rivier en rechts komen steeds de watervallen naar beneden. Na 3,5 uur fietsen hebben we er de eerste 20 km op zitten. We besluiten te gaan liften naar Tortel. Eerst wel een veilige plek voor de fietsen zoeken. We fietsen een paar km en zien een plek waar we goed het bos in kunnen. Daar zetten we de fietsen, niet zichtbaar vanaf de weg. Er komen niet veel auto’s maar we hebben binnen 1 minuut een lift. Ik heb een prettig gesprek met de man die bij een telefoonmaatschappij werkt, in Santiago woont en hier voor zijn werk is. Goede oefening voor mijn Spaans. Tortel is gebouwd op stijgers. Echt apart om te zien. Een dorp op een redelijk steile helling met inderdaad geen enkele weg. Mooie steigers en looppaden verbinden alles. Een looppad loopt helemaal aan de zeezijde. Zo krijg je een goed beeld van het dorp. Veel kleine restaurantjes, zo ongeveer huiskamers met maar een paar tafeltjes. Vanuit een ander huis verkopen ze weer brood of kun je koffie drinken. We brengen er een paar uur door en liften weer terug naar onze fietsen. Door de gps weten we precies waar ze staan. We fietsen een stukje terug en slaan bij een bushokje een pad in richting de rivier. Aan het einde van het pad staat links een klein huisje en rechts is aan de rivier een mooi beschut plekje met gras. We vragen of we er een nacht mogen blijven en dat is geen probleem. Helaas wel muggen met al dat water maar de Deet helpt prima.

Naar Cochrane
Het is nog 120 km naar Cochrane. We weten inmiddels dat dit niet in 1 dag te fietsen is op deze weg. Er is niets onderweg dus zullen we weer wild kamperen. We gaan fietsen en zien wel waar we uitkomen. We komen hier veel fietsers tegen en soms maken we een praatje, zo ook nu met een Duits meisje die aan haar allerlaatste fietsdag bezig is. Via de gps en een Duits boekje over de Carretera Austral weten we precies waar de klimmen zitten en hoe hoog die zijn. Dat is prettig, we weten nu waar we aan toe zijn. Aan het einde van de middag zit nog een flinke klim en ik bedenk steeds hoe zwaar die zal zijn na al die klimmetjes die we al gehad hebben. Dat blijkt dit keer mee te vallen. Het is minder steil dan voorheen en we zijn redelijk snel boven. Tijd om een kampeerplekje te zoeken. Eerst water tanken bij een riviertje. We vinden een mooie plek aan de bosrand met uitzicht op een mooi meer. De volgende dag is het nog maar 30 km naar Cochrane. Altijd gevaarlijk om zo te denken. De ripio is ontzettend slecht en we komen maar langzaam vooruit. We horen van een aantal andere fietsers dat er vandaag een eclips rondom de zon te zien is. We zien het zelf niet maar merken het wel doordat de zon wel schijnt maar het niet echt warm wil worden. Dat komt later weer goed. Net voor de middag komen we dan uiteindelijk toch in Cochrane aan. De laatste paar kilometer is zowaar wat vlakker. We vinden een leuke kleine camping midden in het dorp en genieten vooral van het mooie weer. We zitten de hele middag lekker in het zonnetje en besluiten om hier morgen ook nog te blijven.

Via puerto Bertrand naar Rio Tranquilo
Het regent als we wakker worden en we besluiten om even af te wachten wat het weer doet. We hebben geen zin om in de regen te fietsen. Als we zitten te ontbijten wordt het droog en we besluiten om te vertrekken. Er staat 50 km naar Puerto Bertrand op het programma. Ook hier weer veel hele steile klimmetjes, zelfs één van 18%. Vincent heeft die gefietst, ik moest helaas afstappen. Fiets naar boven duwen is ook bijna niet te doen. Inclusief bagage weegt die zo’n 50 kg dus ook dat is zwoegen om hem boven te krijgen. Ook hier weer een prachtig landschap met bergen, rivieren en watervallen. We fietsen gelijk op met de Rio Baker, een rivier die een helder blauwe kleur heeft. Rond 11 uur begint het te regenen. We doen alle regenkleding aan en dat is maar goed ook. Het wordt erg donker en gaat harder regenen. Opeens ook een paar bliksemschichten en donderklappen. Onderweg hebben we geen bushokjes of schuurtjes gezien waar we kunnen schuilen en tegelijkertijd lunchen. We hebben weer geluk, in de middle of nowhere is er een klein museum met een veranda waar we droog en uit de wind kunnen zitten. Na de lunch gaat het harder waaien, we waaien soms letterlijk van de fiets af. We stoppen een tijdje omdat fietsen niet te doen is en zetten ons en de fiets schrap tegen de wind. Als die iets gaat liggen fietsen we weer verder, tegen de wind in. We zien een Spanjaard die opmerkt dat dit niet een al te beste dag is om te fietsen. Dat is een understatement. Het waait en regent de hele middag. Na 8 uur bereiken we eindelijk Puerto Bertrand en we besluiten om een hostal te nemen. Blijkt een goede keuze het regent nog bijna de hele avond en nacht. De man des huizes beloofd mooi weer voor morgen.
Als we wakker worden regent en waait het nog steeds. Eerst maar ontbijten en dan zien we wel. Het ontbijt is super goed met eigen gebakken broodjes, kaas, paté, worst, boter, jam en guacamole. Het is droog en we gaan fietsen, richting Puerto Rio Tranquilo. We hebben de hele dag uitzicht over de helblauwe rivieren en meren, een prachtig gezicht. Het regent nog af en toe een beetje maar het weer wordt gedurende de dag wel iets beter. Het is toch weer laat als we op de camping aankomen. We blijven een dag en brengen een bezoek aan de hier bekende marmergrotten. Grotten die uit puur marmer bestaan en die je vanaf een boot op het meer bekijkt. De staanders die in het meer opkomen doen aan en kathedraal denken. Erg apart en mooi gezicht om te zien.

Van El Calafate naar Villa O'Higgins

Van El Calafate naar Villa O’Higgins

El Calafate is een erg mooi en toeristisch dorp. Ook wel een keer leuk. Allerlei leuke winkeltjes, cafés en restaurantjes en… voor het eerst ook terrasjes. We maken er meteen gebruik van en zitten lekker in het zonnetje. We maken een uitstapje met de bus naar de Perito Moreno gletsjer. De gletsjer is 5 km breed en is tot 75 m hoog. We horen het gekraak van de gletsjer. Soms horen we geroffel. Er breekt dan een stuk van de ijsmassa en dondert met geweld in het water. We zijn echter altijd te laat voor een foto of een filmpje. Erg indrukwekkend om te zien. Er zijn allerlei paden en terrassen op palen aangelegd om de gletsjer van allerlei mogelijke kanten te bekijken. We zijn er in totaal 5 uur en we vervelen ons geen minuut.

Naar El Chalten De volgende dag is het weer tijd om op de fiets te stappen. Het is 220 km naar El Chalten en het zou mooi zijn als we dat in 2 dagen halen, als het er 3 worden is dat ook niet erg. Je bent hier altijd afhankelijk van de wind. Als we El Calafate nog maar net uit zijn begint het te regenen. We doen alle regenkleding aan en we weten nu dat die de komende twee dagen niet meer uit gaat. De lucht is donker en grijs. Het blijft maar regenen maar gelukkig waait het dan bijna niet. We worden bij een politiecontrole gemaand te stoppen. We krijgen veiligheidsvestjes van ze, erg handig want er is weinig zicht met dit weer. De omgeving blijft uitgestrekte pampa. Het blijft bijzonder en onherkenbaar in onze wereld. De bergen in de verte zijn verscholen achter de wolken. De wind trekt toch weer aan. We hebben geluk dat we net rond lunchtijd bij een schapenstal aankomen. Hier gaan we lekker binnen zitten. Droog en uit de wind. Even later komen er ook vier fietsers vanuit het noorden, 2 Fransen en 2 Amerikanen die hier ook komen lunchen. Uiteraard worden er weer de nodige verhalen en tips uit gewisseld. Ze hebben overnacht bij het roze huis, wat nog 50 km verderop ligt. Is misschien ook een goede optie voor ons. We gaan weer verder door de regen, de wind gaat weer liggen en inderdaad na 96 km op de teller is daar “Het Roze Huis”. Het is een verlaten stenen geraamte, waar geen ramen en deuren meer inzitten. Het heeft wel een goed dak en de vloeren zijn ook intact. Perfect voor een regenachtige dag. Er zijn ook prachtige kampeerplekken aan de rivier bij het huis maar daar kiezen we vanwege de regen toch maar niet voor. We zetten de tent op in een kamer en gaan in de woonkamer zitten. We krijgen gezelschap van Sebastian uit Duitsland. We slapen heerlijk rustig. Het regent wel de hele nacht en ook de volgende ochtend kan de regenkleding weer aan. Nog 120 km te gaan naar El Chalten. Omdat de weg volgens Sebastian redelijk vlak is gaan we dat proberen in 1 dag te halen. De wind valt mee, in de middag wel wat tegen maar het is prima te doen. Af en toe, zo ook vandaag, komt er een auto voorbij die even verderop stopt om foto’s van ons te maken. We krijgen onderweg vaak goede reacties van de mensen, duim omhoog van een motorrijder of vanuit de auto of even de claxon. Ook vrachtwagenchauffeurs reageren vaak goed en geven ons de ruimte. We fietsen min of meer gelijk op met een Australisch stel die ook richting Noord gaan. Op de gps zien we dat er dichtbij hoge bergen liggen maar helaas zien we ze, door de lage wolken, niet. In El Chalten gaan we naar camping El Relincho. Die heeft een mooie keuken en zitgelegenheid binnen. We blijven hier uiteindelijk twee dagen. De eerste dag doen we boodschappen en brengen alle spullen weer op orde. De tweede dag maken we een mooie wandeling naar het uitzichtpunt van de Fitz Roy, de hoogste berg hier in de buurt, met een hoogte van 2600 m.

Richting de Carretera Austral Om bij de Carretera Austral te komen moeten we nog wat hindernissen overbruggen. Vanaf de camping eerst 38 km fietsen. Het waait erg hard en de eerste 15 km ripio is erg slecht. We stuiteren weer alle kanten op. Daarna wordt het iets beter. We komen aan bij Lago Desierto. Een meer wat we van zuid naar noord met een boot moeten oversteken. Er is een grote (en dure) boot en een kleine (en goedkope) boot. Omdat het hard waait gaat de kleine deze dag sowieso niet en de grote misschien later op de middag. We wachten en om half vijf gaat de grote boot inderdaad vertrekken. We zijn in eerst instantie de enige passagiers op een boot waar 50 mensen op kunnen. Aan de andere kant van het meer is de Argentijnse douane, waar we alvast een uitreis stempel halen. Er is een grasveld waar we kunnen kamperen. Verder zijn er geen voorzieningen. Water halen we uit het meer. Er zijn hier wel tentjes met wandelaars en fietsers, bijna allemaal komen ze vanaf het noorden. De volgende ochtend starten we met het pad, door een bos, wat we helemaal zullen mogen lopen. Omdat we van te voren al wisten dat de voortassen al snel van de fiets af moeten doen we de spullen van 1 voortas ieder in een rugzak. De andere tas binden we op de achtertassen. Dat blijkt achteraf een super idee te zijn. We hebben geen enkele keer tassen hoeven over te dragen. Het pad is eerst erg steil en uitgesleten. Regelmatig moeten we met z’n tweeën een fiets duwen over rotsen, boomwortels of een steile helling op. Dan weer terug om de andere fiets te halen. Andere fietsers moeten hier dus nog een keer op en neer lopen om de voortassen over te dragen. We passeren ook regelmatig een beekje, daarvoor doen we steeds onze schoenen en sokken uit en de teva sandalen aan. We hebben al veel verhalen over dit pad gehoord en hebben het super zwaar voorgesteld. Uiteindelijk denken we steeds wanneer de zware stukken zullen komen. Nou, die komen dus niet. Het enige wat tegenzit is dat het de hele dag regent. Dat is erg jammer want het is best leuk om dit pad zo af te leggen en de omgeving is prachtig. Een mooi bos, leuk pad, regelmatig een riviertje. Na 5,5 uur hebben we de eerste 6 km afgelegd. Dan volgen 15 km via een soort breed bospad. Geweldig mooie omgeving, met in het laatste deel regelmatig uitzicht op Lago O’Higgins. In dit deel komen we meer dan 20 fietsers en een aantal wandelaars tegen die net van de boot komen en aan hun deel van deze route beginnen. We komen bij de Chileense grens. De douanebeambte heeft wel 15 minuten werk om onze paspoorten over te schrijven. Hij gelooft ons op ons woord dat we geen groenten, vlees en zuivel bij hebben. Hij gaat met dit hondenweer ook echt niet buiten kijken. Bij het meer aangekomen nemen we een kijkje bij de steiger. Er is niemand en er is ook niets te zien van een tijdschema voor de boot. We gaan naar de camping, die ligt iets hoger en heeft een schitterend uitzicht over het meer. De voorzieningen zijn eenvoudig maar goed. Goede warme douche en een ouderwetse houtkachel waar we ook op kunnen koken. Een superplek om te zijn. We krijgen te horen dat de volgende dag misschien een boot gaat, misschien ook niet. Dat hangt van de wind af. We slapen wat langer en ontbijten rustig. Daarvoor hakken we eerst wat hout om de kachel op te stoken. Dan horen we dat er een boot komt, dat het waarschijnlijk de enige van de dag is en dat hij meteen weer weg wil als hij aankomt, vanwege de wind. Snel alles inpakken dan maar. Eigenlijk jammer, we hadden het helemaal niet erg gevonden om hier nog een dag te blijven, maar omdat je nooit weet wanneer er weer een boot komt, gaan we meteen maar mee. Het waait inderdaad erg hard. We worden 2,5 uur lang met de boot op de golven gekwakt. Ik krijg hoofdpijn van het harde neerkomen op de golven. Aan de overkant worden onze Santosfietsen en de Rohloffnaaf met riem, door de wachtende fietsers bewonderd en er worden zelfs foto’s van gemaakt. Het is nog 7 km fietsen naar het dorp over een mooie weg die langs het meer loopt. Erg leuk om te fietsen. Villa O’Higgins is een klein dorpje waar maar 500 mensen wonen. Het bestaat pas sinds 1966. Er zijn een paar straten en de huisjes zijn eenvoudig. We gaan naar camping/hostal Mosco. We zetten de tent op en zitten heerlijk binnen in het hostal bij de kachel. We blijven hier een dag om inkopen te doen voordat we aan de Carretera Austral beginnen.

De Carretera Austral Een nieuwe fase in de fietsroute. Pinochet heeft de 1200 km lange onverharde weg, als een soort prestige project, aan laten leggen in een periode van 20 jaar. In 1996 was hij gereed en hij eindigt … helemaal nergens. Hier staan wel bomen en heeft niet de wind, maar de bergen de meeste invloed. Wij fietsen hem andersom; het einde van de weg, is ons begin. Bij het meer van O’Higgins kun je alleen oversteken met een boot. Aan de andere kant kunt je alleen met de fiets of te voet verder. We gaan bossen, meren, bergen, watervallen, vulkanen zien. En nog veel meer…

Foto’s en filmpjes volgen later Omdat de wifi verbinding hier erg slecht is kunnen we geen foto’s en filmpjes uploaden. Die  volgen later.


We zijn in El Calafate

Na twee broodnodige rustdagen vertrekken we vanuit ons hostal in Punta Arenas richting Puerto Natales. We willen weer via een gravelroute, die via een pinguïnpark leidt. De eerste afslag die we willen nemen is afgesloten, daar zijn ze flink aan het werk. Dan maar een stukje verder. Er staat aangegeven dat het pinguïnpark gesloten is. We gaan ervan uit dat we er wel gewoon langs kunnen. Vanaf dat moment trekt de wind flink aan en na korte tijd gaan we niet veel harder dan 6 km/uur. Het is echt knokken tegen de wind in. Na ongeveer 10 km horen we van een tegemoetkomende automobilist dat de weg, die onderdeel uitmaakt van het pinguïnpark, is afgesloten. Dat is een flinke streep door de rekening. We moeten onze route aanpassen en we hebben dat hele stuk voor niks tegen de wind in gefietst. In een razendsnel tempo zijn we weer terug bij de hoofdweg, ruta 9. Voor ons ligt 250 km betonweg rechtdoor om in Puerto Natales te komen.
De wind blijft hard uit het westen waaien en wij blijven er tegenin knokken. Bij een politiepost lunchen we lekker uit de wind en kletsen even met een stel Franse fietsers die vanuit Quito zijn komen fietsen. Aan het einde van de dag vinden we eerst een aangegeven tankstation die bij aankomst in ver vergane toestand verkeert. Er is ook niemand. Even verder is een estancia waar we weer in een huis mogen slapen. Het kleine oude mannetje, waar we geen foto van mogen maken, maakt zelfs de kachel voor ons aan.
Dan nog twee lange dagen fietsen voordat we in Puerto Natales zijn. Tijdens de tweede dag maak ik de opmerking dat het een saaie dag is, beetje bewolkt, niet al te veel wind en uitgestrekte pampa met verder helemaal niets. Op zo’n saaie dag blijft het uitzicht inderdaad wel zo’n beetje de hele dag hetzelfde maar toch zien we dan nog van alles. Koeien en paarden in de wei maar ook lama’s, die eigenlijk guanaco’s heten, flamingo’s, vossen, caracara’s, parkieten en nandu’s. Toch niet de meest alledaagse dingen om te zien. Als we wat dichter bij Puerto Natales komen zien we het landschap veranderen. We zien nu af en toe wat bomen en ook wat meer rotsen. In de verte doemen de bergen van Torres del Paine al op. Mooi om hier doorheen te fietsen.

We zijn legaal in Chili!
15 km voor Puerto Natales zien we een grenspost. We besluiten om te vragen hoe we om moeten gaan met ons tot nu toe illegale verblijf in Chili. Alles gaat in het Spaans maar het lukt me om uit te leggen wat ons probleem is. We krijgen een stempel om Chili uit te gaan, fietsen 3 km Argentinië in om een stempel voor in, en ook voor uit Argentinië, te halen. De douane beambte snapt niet waarom maar zet wel netjes alle stempels. Weer dezelfde 3 km terug en we zijn weer bij de douanepost in Chili. We krijgen netjes een stempel en formulier en zelfs een goedkeuring om de fietsen mee te mogen nemen. Yes! We zijn nu echt in Chili. Gelukkig valt de wind mee. Deze dag fietsen we 112 km voordat we in Puerto Natales aankomen.

Puerto Natales
In Puerto Natales vinden we een leuk hostel waar we twee nachten blijven. Het is een erg relaxed dorp. Allemaal laagbouw, gezellige huisjes en een mooi uitzicht op zee. Het centrum is gezellig met wat winkels, restaurantjes en cafés. Er heerst een goede sfeer. Toch besluiten we om na een dag weer te vertrekken. Het weer is goed en de verwachtingen ook en we willen wat tijd doorbrengen in Nationaal park Torres del Paine. We doen inkopen voor 6 dagen en onze tassen puilen uit van het vele eten. Allemaal om zo lang mogelijk in het park te kunnen blijven.

Torres del Paine
De route naar het park is erg mooi en het is vandaag compleet windstil. Een beetje op en af met mooi uitzicht op de besneeuwde bergen van Torres del Paine. Af en toe een meertje maakt het uitzicht compleet. Ook dit is weer een alternatieve route en we zien bijna geen verkeer. Even later komen we op de reguliere route naar Torres del Paine. Die is wel iets drukker maar nog steeds prima te doen. Op ripio is het altijd zoeken naar de beste plek op de weg. Niet te veel stenen, ook liever geen wasbordprofiel. Dan blijft er vaak nog maar 1 paadje over, voor ons vaak links van de weg. We blijven vaak gewoon links fietsen en gaan er maar van uit dat de auto’s en bussen voor ons uitwijken. Het venijn zit hem vandaag in de staart. Er zijn nog een paar pittige klimmetjes, tot 11%, nodig om bij de eerste camping in het park te komen. De camping is onverwacht mooi en luxe. We hebben een hutje, ter beschutting van de wind, een picknicktafel en zelfs elektriciteit. We kunnen ook heerlijk warm douchen. Daar hadden we allemaal niet op gerekend dus genieten we er echt van.
De volgende dag fietsen we 16 km verder naar camping Pehoe. Dit keer moeten we een aantal hellinkjes tot 14% bedwingen. Gelukkig hebben we al wat kilometers in de benen en komen we in ieder geval fietsend boven. Ook deze camping is weer super mooi. Hij ligt aan een gletsjermeer met diepblauw water. We blijven hier twee nachten en lopen naar een uitkijkpunt waar je ook condors zou kunnen zien. Gisteren zagen we ze in de verte wel vliegen maar nu we er zijn zien we ze niet. Het uitzicht is in ieder geval de moeite waard. We zijn gewaarschuwd voor de gordeldieren die hier de hele dag rond snuffelen, op zoek naar eten. We hangen iedere keer netjes alle tassen met eten op in ons hutje. Eén onbewaakt ogenblik, als we even gaan douchen, slaat een gordeldier toe. Hij heeft al wat brood op en doet zich nu tegoed aan onze kaas. Wegjagen dat beest en redden wat er nog te redden valt van de kaas en het brood. Gelukkig valt de schade mee. Dat gaat ons niet nog een keer overkomen.
Een dag later fietsen we 35 km naar de volgende camping in het park, camping Torres. Ook hier willen we weer twee nachten blijven. Je kunt hier nu alleen maar terecht met een reservering en die hebben we niet … We fietsen de afzetting voorbij en gaan naar het kantoortje op de camping. Het voorstel is om het dubbele tarief te betalen omdat we geen reservering hebben. Daar hebben we natuurlijk geen zin in en na een beetje onderhandelen betalen we 5.000 pesos (7 euro) meer dan de eigenlijke prijs. We zijn er tevreden mee. We zoeken een mooi en windvrij plaatsje. Ook deze camping is weer erg mooi. Deze keer niet met vaste plaatsen. Alleen maar kleine wandeltentjes. Onze tent is veruit het grootste van de hele camping.
Vandaag willen we naar het uitzichtpunt op de Torres lopen. Drie granieten punten in de bergen waar het park zijn naam aan te danken heeft. Het punt ligt op 900 m, dat is voor ons 750 m stijgen. De dag begint met een stralende zon, blauwe lucht en bijna geen wind. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling. Het landschap is mooi en het pad gaat op en af. Het is uiteindelijk nog een hele klim tot aan het uitzichtpunt. Het is ondertussen ook veel meer bewolkt geworden. Na een half uurtje komt er wat meer blauw in de lucht en zien we de Torres net zonder wolken. Ze zijn 2600 en 2800 m hoog. Dan weer via hetzelfde pad terug. Het valt behoorlijk tegen. Bergop gaat erg langzaam en onze benen doen zeer. In die paar weken hebben we toch al behoorlijk wat fietsspieren gekweekt. De wandelbenen zijn verdwenen. Als we weer terug zijn op de camping blijkt dat we meer dan 20 km hebben gelopen maar ook in totaal 1300 meter hebben geklommen. Geen wonder dat onze benen zo’n zeer doen. Vandaag maar vroeg slapen om morgen weer lekker te kunnen fietsen. We kijken al twee dagen tegen de eerste klim van morgen aan waar de auto’s en bussen tergend langzaam tegen omhoog kruipen.

Op weg naar El Calafate
Het klimmetje is 20% maar wel te doen omdat we harde wind mee hebben. Het grootste deel van de dag rijden we op asfalt en hebben we de wind mee. Bij de Chileense grens treffen we een Duitse fietser waarmee we nog wat info uitwisselen. 10 km verderop halen we de nodige stempels om Argentinië weer in te mogen. Dan is het nog 45 km naar Tapi Aike. Daar is een politiepost waar je kunt overnachten. Omdat de wind nog steeds gunstig is besluiten we om door te fietsen. Doordat we een verkeerde afslag nemen komen we op de oude weg naar Tapi Aike uit. Allemaal ripio, 10 km langer maar wel erg mooi. Om 18.30 uur, na 118 km en 1150 hoogtemeters komen we bij de politiepost aan. Tent opzetten is geen probleem en we mogen de douche en het toilet gebruiken. Het waait nog steeds hard maar we vinden een mooi plekje om te koken uit de wind. Nog even zitten en vroeg slapen na een zware en lange dag fietsen. Morgen ligt er 65 km hele slechte ripio voor ons.
Na de politiemannen te hebben bedankt gaan we op weg. De ripio is inderdaad erg slecht. We stuiteren soms echt op de fiets. Het is eigenlijk niet te geloven dat alle tassen op de fiets blijven zitten en dat de fietsen niet uit elkaar trillen. We hebben eerst de wind mee dus dan is het nog te doen. Rond 11 uur draait de wind en krijgen we hem schuin van voren. Het laatste stuk is bijna niet meer te fietsen tegen de wind in. Uiteindelijk doen we, inclusief pauzes, meer dan 8 uur over de 65 km ripio. Als we bij de asfaltweg komen zien we precies 1 gebouw staan. Daar dus maar naar toe want verder fietsen is vanwege de wind absoluut geen optie. Het blijkt een meteorologisch station te zijn wat wordt bemand door een echtpaar, Oscar en Mercedes, wat er ook woont. Ze hebben een kamer met bedden voor ons, een warme douche en we zitten in de keuken/woonkamer. Even na ons arriveert er een Mexicaan, Herman, die vanaf Cusco onderweg is naar Ushuaia. Altijd leuk om tips uit te wisselen. Omdat Herman bijna geen eten meer heeft vraagt hij of Mercedes voor hem wil koken. Uiteraard doet ze dat, en ook voor ons. De volgende ochtend maakt ze ook nog een ontbijt. Omdat de verwachting is dat er ook deze dag weer veel wind zal zijn vertrekken we vroeg, om 7 uur. Het waait al behoorlijk en uiteraard hebben we wind tegen. We houden elkaar uit de wind en wisselen iedere 2,5 km. Zo is het op zich wel te doen. We klimmen in 30 km naar het hoogste punt van de dag op 800 m hoogte. Dan volgt er een fijne maar wel koude afdaling. We zetten koffie en thee op een parkeerplaats en zitten heerlijk in het zonnetje. Als we weer vertrekken blijkt de wind wat te zijn gaan liggen. Als dat zo blijft gaan die 95 km naar El Calafate vandaag wel lukken. En dat is ook zo. In de middag is er nog minder wind en rond 15.00 uur zijn we al op de camping. We vinden een mooi plaatsje, met gras ondergrond, voor de tent en lopen even het dorp in. Wat direct opvalt is dat er erg veel toeristen zijn maar vooral dat alles er mooi verzorgd en ook groen uitziet. Prima plek om weer een paar dagen bij te komen. Iedereen is hier vanwege de gletsjer, Perito Moreno. Die is 75 m hoog en er vallen regelmatig stukken van af. Morgen doen we een tour naar deze indrukwekkende gletsjer.

Op naar de Carretera Austral
De eerste 1000 km fietsen hebben we erop zitten. Vanaf hier fietsen we in 2 of 2,5 dag naar El Chalten. Vanaf die plek gaan we richting de Carretera Austral. 1200 km ripio over een schitterende weg. Vanaf daar is de wind verdwenen maar hebben we weer met andere elementen te maken zoals hogere bergen, steile en lange hellingen, slechte ripio en waarschijnlijk veel regen. Om op de Carretera Austral te komen moeten we een stuk van 6 km overbruggen waar eigenlijk geen weg is. Het schijnt een pad door een bos te zijn wat helemaal is uitgesleten. Zo ver dat in ieder geval de tassen van de fiets moeten. Voor ons is het pad bergop dus we zullen ook regelmatig elkaar moeten helpen met de fiets naar boven duwen. Er schijnt ook nog een stuk moeras te zijn …
Avontuur genoeg wat we de komende tijd tegemoet gaan.

Alternatieve route van Rio Grande naar Punta Arenas

We doen voor 6 dagen boodschappen. Afhankelijk van de wind kan het zo lang duren voordat we bij de boot in Porvenir aankomen die ons naar Punta Arenas zal brengen. Het past allemaal maar net in de fietstassen.

Alternatieve route
We vertrekken vroeg vanuit ons hostel in Rio Grande. Iedereen is nog in diepeslaap en ook voor het ontbijt is het nog te vroeg. Dan onze eigen broodvoorraadaanspreken. Het waait al wel maar nog niet heel hard. We willen via eenalternatieve route naar Porvenir en uiteindelijk Rio Grande fietsen. Daarvoormoeten we 15 km terug over de ruta 3. Er is ook een binnendoor weg van ripio.Daarvoor moeten we aan het begin en eind onze fietsen over een hek tillen. Alletassen eraf en hop erover. We komen precies uit bij de politiepost. Daar begintde ripio weg waarvan we niet zeker weten wat die ons gaat brengen. Een heel dunlijntje op de kaart en een via via verhaal dat een Belg pas geleden deze routeheeft genomen. We zullen zien. De weg is best goed en de wind is redelijk maarnog wel tegen in te fietsen. Het landschap bestaat uit één grote kale vlaktemet regelmatig een groep lama’s. Erg mooi om te zien, ik krijg er maar geengenoeg van. Soms zit de weg vol gaten en kuilen of bestaat hij uit alleenwasbord. Gelukkig duurt dat nooit lang. Voor de eerste koffiestop vinden we eenmooi schuurtje om uit de wind te zitten en voor de lunch een groepje bomen dieons luwte geeft. Het waait ondertussen behoorlijk. We willen graag vandaag de Argentijnsegrens halen en daar vragen of we kunnen kamperen. Daar aangekomen krijgen weeen heel recreatiegebouw toe gewezen. Compleet met werkend gasfornuis enmatrassen op de grond. We zijn helemaal happy.

Smokkelen
De volgende dag is het heerlijk weer, helemaal windstil. We vertrekken richtingChileense grens. Daar maken we ons een beetje zorgen over. Je mag naar Chiligeen verse spullen meenemen. Die hebben we nogal wat bij ons, we zijn nog weleen aantal dagen onderweg. We hebben groente, fruit, eieren, kaas en vlees. Wekregen een tip van een Oostenrijks koppel om de verboden spullen in een apartetas te doen en die buiten het gebouw ergens neer te zetten. Check van de tassendoen ze toch altijd binnen. We zijn benieuwd of dat gaat lukken. We zijn rond 7uur bij de grens en zien helemaal niemand. De slagboom is naar beneden maardaar fietsen we gewoon langs. We zijn blij dat we er voorbij zijn en geen checkhebben gehad. We hebben al onze lekkere verse spullen nog. Later horen we vaneen Italiaan dat dit misschien niet zo’n goed idee is, nu zijn we eigenlijkillegaal in Chili, kan nog wel een probleem worden als we het land weer uitwillen. Moeten we nog eens even over nadenken.

Nog meer fietsers
Het weer blijft prachtig en net als we even een kleine pauze hebben komt er eenfietser ons tegemoet. Het blijkt een Duitser te zijn. Hij is al een jaar en 10maanden onderweg en is bezig aan zijn laatste dagen richting Ushuaia. Wewisselen nog wat informatie uit en gaan weer verder.
Zo komen we bijna dagelijks wel één of meerdere fietsers tegen. De meesten zijnbezig aan het laatste deel van hun reis richting Ushuaia. Zoals we al wisten iseen reis van 3 maanden ook erg kort. De meesten zijn 1 – 2 jaar onderweg.

De wind
Aan het einde van de dag gaat het regenen. We zien een klein bosje en daarnaniets dan leegte voor ons. Het is nog redelijk vroeg maar omdat we niet wetenwat we verder nog tegen komen zoeken we een plekje in het bos. Een mooie grasondergrond en zelfs een stookplaats. Daar maken we die avond, als de regen weerover is, dankbaar gebruik van. We hebben een heerlijk warm vuurtje. We staanlekker uit de wind maar horen wel aan de bomen dat het nog steeds waait. Zo ookde volgende ochtend. Als we vertrekken hebben we pal de wind tegen en we moetenbehoorlijk trappen om tegen de wind in de komen. De snelheid gaat van 10, 9, 8en soms zelfs maar 6 km/uur. Onze troost is dat er na 35 km een afslag komt.Daarna zullen we in ieder geval deels de wind mee hebben. En dat is zo! Wat eenverademing. De eerste 25 km hebben we 3 uur over gedaan, nu doen we bijna 20 kmin een uur. Onderweg ligt er één hele grote kei waar we goed achter kunnenzitten voor een wind loze lunch. Die middag bezoeken we een parkje waar ze de koningspinguïnsweer hebben geïntroduceerd. Ze zijn hier voor het laatst uitgestorven en komennu alleen nog op Antarctica voor. Sinds enkele jaren hier dus ook weer.Prachtige beesten met die gele kleur. Dan nog 15 km te gaan naar het oudebusstation op de kruising, een begrip onder fietsers. De ripio weg bevat veellosse stenen in het laatste deel en dat fietst zwaar en is lastig om overeindte blijven. Op de valreep vinden we onderweg ook nog een geocache. 

Oud busgebouw op de kruising
Na 80 km bereiken we het oude busgebouwtje. Een klein houten gebouwtje vanongeveer 4 bij 3 meter. Er staan een paar banken in en er ligt een matras. Fijnom uit de wind te zijn, die is ondertussen aangewakkerd tot stormkracht. Wekoken, zoals iedere dag, een heerlijke pasta maaltijd en hebben een rustigeavond. We slapen op het matras. Om 23.30 uur worden we gewekt door nog 2fietsers. Ze zijn in de avond gaan fietsen toen de wind was gaan liggen. Diekwam toch weer opzetten en hebben moeten opboksen tegen stormwind, uiteindelijkook nog in het donker. Ze waren superblij dat ze er in het hokje nog bijpasten. Eén van de twee mannen is de Italiaan die we in het hostel in RioGrande hebben ontmoet. Klein wereldje zo.

Op naar Porvenir
In de ochtend praten we wat over de wind. Die is nu nog rustig maar weverwachten dat die later vandaag wel weer op zal komen zetten. Er zou op 40 kmvan hier nog een soortgelijk bushokje zijn. We gaan gewoon fietsen en we zienwel. Porvenir ligt 95 km verderop. De wind valt de eerste paar uur wel mee, natwee uur hebben we al 25 km afgelegd en koffie zetten we in het bushokje op 40km. Helaas is het maar klein en heeft het kapotte ramen en geen deur. Geenoptie om te overnachten. Mijn benen voelen als pap en ik kom maar niet vooruit.Ik hoop dat we iets vinden om te overnachten want helemaal naar Porvenirfietsen vandaag zie ik eigenlijk niet zitten. Het heeft ook niet zoveel zin. Deboot naar Punta Arenas vertrekt vandaag om 14.00 uur, dat halen we niet. Morgenvertrekt die pas om 19.00 uur. Het landschap is weer heel weids met links dezee en rechts een glooiende kale vlakte met af en toe wat koeien of schapen.Altijd lopen er wel ergens wat lama’s. We zien, net als gisteren, weer eenmeertje met flamingo’s. Rond lunchtijd zien we wat visserhutjes aan de kust engaan een kijkje nemen. Helaas allemaal op slot. We kunnen wel lekker uit dewind zitten. 

Slapen op een estancia
We gaan weer verder en zien na een half uurtje een estancia heel dicht bij deweg. Vaak staan de estancia’s met naam aangegeven en liggen ze een aantalkilometers vanaf de weg. Deze niet. We besluiten om erheen te gaan en te vragenof we mogen kamperen. De man vraagt direct of we in een huis willen. We zeggennog beleefd dat we alleen een plaats voor de tent willen. Als hij het nogmaalszegt willen we natuurlijk graag een kijkje nemen. Het blijkt een leegstaandhuis te zijn, waarschijnlijk bedoeld voor arbeiders op de estancia. Het is eencompleet huis met keuken, badkamer, woonkamer en slaapkamer met stapelbedden enmatrassen. Er is een kachel in de woonkamer en voldoende droog stookhout. Wateen cadeau! Dit is echt lekker om even bij te komen. Het uitzicht vanuit dewoonkamer is adembenemend; landerijen op de voorgrond, dan de zee en daarachternog de bergen van de overkant. We maken de kachel aan en zitten heerlijk warm.We lezen wat en zoeken alvast wat foto’s en filmpjes uit.
We hebben thuis ansichtkaarten laten maken die we achter kunnen laten alsbedankje. Dat doen we hier natuurlijk ook. De vrouw des huizes komt nog naarbuiten als we vertrekken en we bedanken haar uitgebreid.

Het laatste stukje naar Porvenir
Het waait behoorlijk en we moeten behoorlijk tegen de wind opboksen. Weverwachten dat het laatste stuk nog zo’n 35 km zal zijn, dat blijken er later40 te zijn. De lucht is dreigend, wat mooie plaatjes met een regenboogoplevert. We doen een paar keer onze regenspullen aan en uit. Op een gegevenmoment stopt er een auto een paar honderd meter voor ons. Er stapt iemand uitdie ons twee blikjes cola geeft. Super leuk en lekker. De chauffeur stapt ook uitom te vragen of we er blij mee zijn. Nou, echt wel! We drinken er meteen éénop. We komen in totaal 7 fietsers tegen die vanaf de boot op weg zijn naar hetzuiden, naar Ushuaia. We geven nog wat tips mee voor het vervolg en ze hebbenook nog wat tips voor ons. Als we Porvenir bereiken is daar meteen eenbenzinepomp. We tanken onze brandstoffles vol en willen met een briefje van20.000 peso betalen. Dat blijkt te groot geld te zijn (28 euro is te veel geldbij een tankstation!). Een Chileen die ook wil tanken zegt meteen toe om onzebenzine te betalen. Super aardig.
We zijn rond 14 uur in Porvenir en de boot naar Punta Arenas vertrekt om 19uur. We doen wat inkopen in een supermarktje en doden de rest van de tijd ineen cafeetje vlak bij de ferry. We boeken voor de zekerheid een hostel, waar wedoodmoe om 22.00 uur aankomen.
Tijd voor een rustdag, voor onze benen, de was en nieuwe inkopen.

De eerste fietsdagen in Patagonië

Tierra del Fuego
We vertrekken vanuit ons Airbnb adres in Ushuaia richting het nationaal park Tierra del Fuego. De asfaltweg gaat al snel over op een onverharde weg, wat ze hier ripio noemen. We hebben veel kilo’s bepakking, toch gaat het fietsen prima. Wel altijd even wennen aan zoveel gewicht. Na entree te hebben betaald voor het park fietsen we verder. Eerst naar het einde van ruta 3, de weg die helemaal vanaf Buenos Aires loopt en hier in het park, meer dan 3000 km verderop, eindigt. Een paar kilometer terug is een plek waar je mag kamperen. We vinden een mooi plekje aan de rivier. Het is lekker weer, het zonnetje schijnt en we lezen even in de zon. ’s Middags maken we een korte wandeling. In de avond maken we een vuurtje op de speciaal daarvoor aangelegde vuurplaats. Een mooi begin van onze reis op deze manier. De volgende ochtend vertrekken we voor onze eerste echte fietsdag. Als we Ushuaia uit fietsen moeten we ons registreren bij een politiepost. Dan fietsen we de ruta 3 weer op, richting het noorden.

Op weg naar Tolhuin
Het is heerlijk weer, de zon schijnt, 23 graden en bijna geen wind. In het park hadden we al een stel fietsers ontmoet en in de middag komen we een koppel uit Korea tegen. Altijd even stoppen en wat ervaringen uitwisselen, weten we van eerdere fietsreizen. ’s Middags hebben we een klim naar 400 meter. Direct na de klim dalen we af via een ripio weg om een mooi kampeerplekje te zoeken aan een meer. Dat lukt. Het voordeel van kamperen aan een meer of rivier is dat er voldoende water is om te wassen, af te wassen en tanden te poetsen. We gebruiken het water ook als drinkwater.
De volgende ochtend breken we de tent weer op en vertrekken richting Tolhuin. Een klein dorp met een wereldberoemde bakker. Vooral onder fietsers is Panaderia Union erg bekend. Iedereen gaat erlangs en als je wilt kun je er als fietser gratis overnachten. Wij zijn er rond lunchtijd en eten een lekker broodje. We kopen nog wat broodjes voor de volgende dagen. Na Tolhuin volgen we onzer GPS via een alternatieve route, over een ripio weg, nemen naar Rio Grande. Het is 40 km om maar lijkt wel mooi. We wagen het erop. Voor die tijd komen we nog een Frans meisje tegen op de fiets die een goede tip heeft voor een hostel in Rio Grande.

Alternatieve route
Het weer is nog steeds prima en veel wind hebben we ook nog niet gehad. Na zo’n 80 km fietsen vinden we het welletjes en vinden een mooie kampeerplek in een bosje. Helaas regent het die avond. We zitten in de tent en koken daar ook. Weer eens wat anders. Ik hoor de volgende ochtend dat er beesten dicht bij onze tent lopen. We hebben gisteren gezien dat er stieren loslopen, die zullen hier nu wel lopen. In de tent voel ik me veilig. Als we opstaan zien we ze niet meer. Totdat we druk bezig zijn met alles inpakken. Ik zie een stier in het bos rustig naar ons staan kijken. Het blijken er drie te zijn en ze komen dichterbij. Rustig pakken we alles in. Ze staan daar maar te kijken en zijn niet echt in ons geïnteresseerd. Gelukkig lopen ze even later weer verder en is voor ons de weg vrij om onze fietsen weer richting de weg te duwen. Ik ben blij als we op de weg staan en weer kunnen fietsen.
We hebben berekend dat het nog ongeveer 150 km is naar Rio Grande, nog twee fietsdagen te gaan. Het landschap is prachtig. Soms wat bos maar meestal grote lege vlaktes met in de verte wat koeien of stieren. We zien regelmatig groepen lama’s lopen. Een mooi gezicht. Ook komt er af en toe een vos voorbij. Rond het middaguur zien we een estancia (boerderij) dicht bij de weg en vragen of we ons drinkwater bij mogen vullen. In totaal nemen we zo’n 10 liter mee. De wind is ondertussen flink aangewakkerd. We fietsen nog 8 – 10 km/uur. We vinden een windvrij plekje om te lunchen. Nood gedwongen maken we er een lange dag van. Op het moment dat we een plekje willen zoeken voor de tent is er werkelijk niets, alles is afgerasterd met zeven! draden. Het blijft klimmen en dalen. We zien ondertussen nog een groep Patagonische rotsparkieten vliegen. Na 90 km vinden we uiteindelijk toch een geschikt plekje, pal naast de zandweg.
Het regent vannacht behoorlijk maar als we opstaan is het droog. Als we vertrekken merken we meteen dat ripio waar water op is gevallen veel zwaarder fietst. Na een paar kilometer is er een stuk bergop waar wij en de fietsen 5 cm in wegzakken. Na een paar meter kunnen allebei de wielen van de fiets niet meer draaien van de kleimodder. We ploeteren een paar honderd meter en zijn het stuk gelukkig voorbij. Met een tentharing halen we de modder zoveel mogelijk tussen de remmen en spatborden vandaan. Het valt niet mee maar uiteindelijk kunnen we weer fietsen. Zo volgen nog twee van deze stukken. De eerste 17 km leggen we af in ruim twee uur. Dan zijn we weer bij ruta 3 en het asfalt. Er vliegen grote roofvogels boven ons hoofd. We weten niet wat het is maar ze hebben spanwijdte van wel 2 meter. We hebben de wind recht van voor en omdat de fietsen nog niet echt schoon zijn en zwaar rollen is het nog een hele toer om in Rio Grande aan te komen. Net als we willen gaan lunchen gaat het regenen. Regenkleding aan en gewoon theezetten en een boterham eten. Als we weer vertrekken hebben we opeens de wind helemaal vanachter en de laatste 15 km gaan lekker snel.

Rio Grande
In Rio Grande zoeken we hostel Argentino op, de tip van het Franse meisje. Leuk hostel. Beetje aftands maar daardoor ook niet zo duur. Wel gezellig met een zitkamer en een keuken om te koken. We ontmoeten hier ook weer een Oostenrijks koppel wat we in Tierra del Fuego al hebben ontmoet.
De douche is heerlijk na 5 dagen wassen in rivier of meer of, zoals de laatste twee dagen, een washandje met een litertje water. Helaas is er geen wasmachine in het hostel dus doen we alles met hand. Toch altijd behoorlijk wat werk. Ze hebben wel een mooi drooghok bij een kachel. We besluiten om hier nog een extra dag te blijven en lekker rustig aan te doen. We doen inkopen voor de komende dagen, schrijven dit verhaal en maken een filmpje. Morgen vertrekken we weer verder naar het noorden. Omdat er harde wind is voorspeld willen we al vroeg vertrekken, waarschijnlijk rond 6 uur. In de vroege ochtend waait het een stuk minder hard. We willen weer via een alternatieve route, via een park met Koningspinguïns, naar Porvenir en Punta Arenas. We verwachten dat dit 5 of 6 dagen fietsen is. Onze tassen zullen morgen dus vooral uitpuilen met een grote voorraad eten.





Ushuaia

De reis
We zijn in Ushuaia. De zuidelijkste stad van de wereld.
De reis hier naar toe is voorspoedig verlopen. Zondag vanaf Den Bosch met de trein naar Schiphol. We kunnen meteen inchecken, alle bagage wordt door gelabeld naar Ushuaia. Dat is gunstig voor het vervoer van de fietsen. Na betaling van € 100,- per fiets krijgen we een mooi bewijs dat we betaald hebben voor onze fietsen tot aan de eindbestemming. Na een vlucht van 15 uur komen we aan in Buenos Aires. De beambte bij de paspoortcontrole snapt niet waarom we zouden gaan fietsen in Argentinië. Helemaal niet toen we vertelden dat we in Patagonië gaan fietsen. We halen onze bagage op en lopen naar de nationale terminal voor onze laatste vlucht. Zonder problemen checken we alles opnieuw in. Ook de fietsdozen zijn geen probleem. We hebben gelezen op internet van voorgangers dat de fietsdozen te groot zijn voor de scanner. We hebben daarom voor een zo klein mogelijk pakket gekozen. Na een, voor ons, onverwachte tussenstop in El Calafate komen we uiteindelijk aan in Ushuaia. Als we buiten komen blijkt het zo hard te waaien dat we bijna met fietsdozen en al wegwaaien. We hebben twee taxi’s nodig om alles mee te krijgen. De taxichauffeur klaagt zelfs over de harde wind. Gelukkig maar, we waren al bang dat dit normaal was.

De eerste dagen
We worden vriendelijk ontvangen door Carmen van onze Airbnb. We installeren ons en lopen naar het centrum om een hapje te eten. Na een goede nacht zetten we als eerste onze fietsen in elkaar. Na een paar uur is ons vervoermiddel voor de komende maanden weer helemaal in orde. Die middag verkennen we het stadje met de fiets en doen alvast wat inkopen in de supermarkt voor de eerste paar dagen. In een nieuw land is het altijd goed kijken wat er allemaal is, en wat we kunnen gebruiken onderweg. De prijzen blijken nagenoeg hetzelfde als in Nederland.
Woensdag fietsen we naar de voet van de Martial gletsjer. Mooie test voor de fietsen en voor onze benen. 300 m klimmen tot aan het begin van het wandelpad. We willen koffiezetten, maar de brander lekt benzine. Dus drinken we maar gewoon water.  We lopen een heel stuk omhoog, vooral voor het uitzicht over het Beaglekanaal en Ushuaia. De gletsjer zelf zien we niet. De afdaling op de fiets is behoorlijk fris, ondanks dat er bijna geen wind staat. 8 graden is toch niet zo heel warm … De weg is wel verhard. Vincent repareert de brander in de B&B. Een ringetje vervangen, maar die moet je dan wel hebben.
Morgen, donderdag, gaan we echt vertrekken. Dat wordt onze eerste fietsdag met volle bepakking. We fietsen richting het Nationaal park Tierra del Fuego, oftewel Vuurland. Een dag later zullen we Ushuaia weer voorbij fietsen richting Tolhuin.

Het is bijna zover!

Nog precies een week voordat we vertrekken voor onze fietsreis naar Patagonië.
15 januari 2017 zullen we vertrekken en als alles volgens planning verloopt zijn we op zondag 16 april 2017 weer thuis. Het zal zwaar maar ook geweldig mooi worden. We hebben er superveel zin in!

De laatste weken staan in het teken van ons vertrek. Nog wat laatste dingen aanschaffen, alle spullen bij elkaar pakken en zorgen dat de kasten, koelkast en diepvries leeg zijn. De fietsen zijn inmiddels ingepakt in dozen en alle spullen liggen in een hoek van de woonkamer. Nog een paar kleine dingetjes en dan hebben we alles compleet. Rest ons eigenlijk niets meer dan ervoor te zorgen dat alles in huis opgeruimd en schoon is voordat we in het vliegtuig stappen.

Deze reissite is dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens onze fietsreis in Patagonië. Vanaf 16 januari zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden en waar we zijn geweest!

Wij vinden het leuk als je ons volgt.

De allerlaatste fietsdagen

De busritten naar Christchurch en later naar Kaikoura zijn voorspoedig verlopen. Onze fietsen konden op beide ritten mee.

Walvissen

Kaikoura is een klein maar gezellig plaatsje pal aan de kust. Het is vooral bekend van de tourtjes om walvissen te spotten of om te zwemmen met dolfijnen. Wij kiezen voor het walvissen spotten. Als je één of twee exemplaren ziet mag je blij zijn. Wij zien er twee! De boot komt heel erg dicht bij. Leuk om te zien hoe zo'n walvis eerst een tijdje ligt te ademen, af en toe wat water spuwt en dan weer onder water te verdwijnen. Ze komen 1 keer per 40 tot 60 minuten boven om te ademen en zijn zo'n 10 meter lang. 

Kaikoura

We besluiten om hier nog een dag te blijven en dan 1 dag korter in Christchurch. We zijn tijdens de busrit een paar uur in Christchurch geweest en de stad ligt na de aardbeving van 2011 nog behoorlijk in puin. De stad is weer in opbouw, en ze zijn nog maar net begonnen. Overal nog open vlaktes en vooral veel bouwputten. In het centrum vooral veel tijdelijke voorzieningen.

We maken in Kaikoura een wandeling over het schiereiland. Lekker rustig met allerlei mooie rotspartijen, koeien, schapen en een zeehonden kolonie.

De laatste fietsdagen

We zien dat de riem van Vincent zijn fiets 5 tanden mist en dat er 21 tanden los zitten. We weten niet zeker of die het wel gast houden tijdens de laatste paar fietsdagen. 300 km en 2000 hoogtemeters!! We gaan het gewoon proberen. In het ergste geval moeten we liften naar Christchurch.

De route voert ons door de bergen. Het klimmen gaat geleidelijk en de omgeving is behalve dor en droog ook erg mooi door de verschillende kleuren die zo'n droge berg dan toch nog heeft.

Na de tweede fietsdag komen we uit bij een camping die eruit ziet als een treinstation. De keuken is in het station zelf. Op het terrein staan een aantal oude wagons die zijn omgebouwd tot cabin die je kunt huren.

Wij zetten hier voor de allerlaatste keer onze tent op.

Hier ontmoeten we ook weer Amir uit Amersfoort. We hebben hem net voor Dunedin ook al een keer ontmoet. Hij is ook onderweg naar Christchurch en is prettig gezelschap.

Als we 's morgens wakker worden is gebeurd waar ik al een paar weken bang voor was. Er is een tentstok gebroken en die is dwars door het tentdoek heen gegaan. Als het al niet duidelijk was dat de tent echt op is dan is het dat nu wel. Hij gaat linea recta de kliko in.

De laatste 60 km naar Christchurch gaat via highway 1. Niet erg interessant en ook nog druk. Goede reden om lekker door te fietsen. Met een vaartje van rond de 25 km/uur rijden we naar Christchurch waar we al voor de middag bij ons hostel aan komen.

De terugreis

Diezelfde middag gaan we alvast op zoek naar fietsdozen om onze fietsen in te vervoeren tijdens de terugreis. We vinden ze bij een fietsenzaak aan de andere kant van de stad.

We informeren ook nog naar de voorwaarden voor het opsturen van een pakket met de kilo's die we te veel bij ons hebben. 

Onze laatste dag gebruiken we om het pakket op te sturen en de fietsen in de dozen te pakken. Als dat allemaal is gelukt trakteren we onszelf op een etentje bij de Irish pub met live muziek. Leuk om onze laatste avond zo te besteden.

Leuk dat jullie erbij waren

Wij hebben erg genoten van onze fietsreis in dit geweldig mooie land. 

Het is leuk om verhalen te schrijven en foto's te plaatsen en te merken dat die door veel mensen worden gelezen en bekeken. Ook altijd leuk om reacties van jullie te ontvangen.

We zitten nu nog lekker in het zonnetje op een terras in Christchurch. Over een uurtje worden we opgehaald door de airportshuttle en gaat onze terugreis echt beginnen.

Als alles volgens planning verloopt landen we vrijdagmiddag rond half één op Schiphol.